En dan ook nog die pen in je lijf

Normaal gesproken zou ik bij het horen van een geplande operatie aan mijn arm behoorlijk van slag zijn. Nu kwam dat er nog even tussendoor, een voorafje aan de chemokeur.
Een pen van 30 cm van boven af in je schouder geslagen en vastgezet met 3 schroeven. Het is nog steeds een bizar idee, waarvan de werkelijkheid nu begint door te dringen in de vorm van pijn en moeilijk te mobiliseren.
Deze herinnert mij ook steeds aan mijn ziekte, op momenten waarbij ik het even zou kunnen vergeten. De oefeningen die ik heb meegekregen van de fysiotherapeut in het ziekenhuis vallen nog niet mee, al lijkt het niets voor te stellen. Morgen maar een afspraak maken bij mijn eigen fysiotherapeut.

Vandaag was een rustige dag, en na een moeizame start en het meekijken van de kerkdienst via live stream ben ik gezellig met de rest van het aanwezige gezin buiten koffie gaan drinken. Het ging goed en ik heb het tot vanavond uitgehouden om niet bedlegerig te doen. Dank aan het pepmiddel in de tabletten die ik nu gebruik. Anne heeft gezellig hoofdoekjes bij me geknoopt, om wat ideeën op te doen en dat zag er nog niet gek uit. Gekeken naar de prijs van pruiken: schrikbarend duur ondanks vergoeding, nog maar eens goed over nadenken.
Tijdens de maaltijd vanavond overtrad ik mijn eigen regel: geen mobiel aan tafel, en toen er wat van gezegd werd, flapte ik er uit: sorry, kankervoordeeltje.
We moesten allemaal lachen, maar later gingen mijn gedachten er nog eens naar terug en realiseerde ik me, hoe bizar dit is. Het is soms nog zo onwerkelijk, een film of een boek, waarbij je verbaasd denkt: ben ik dat nu in de hoofdrol?
Wilbert heeft zich inmiddels verdiept in mijn ziektebeeld, en hier hebben we als gezin nog eens over doorgepraat. Het is opvallend hoe verschillend je als persoon informatie leest. We konden elkaar aanvullen en nuanceren en dat is goed.

Mijn prioriteit nu ligt bij mijn arm, de volgende kuur zal wellicht lichter verlopen wanneer ik weer lekker kan liggen en sneller kan bewegen.
Ook voor Andries zal dit een stuk makkelijker zijn, kan hij me weer eens alleen dingen laten doen.

Dank jullie allemaal voor de bemoedigende woorden, liederen, teksten, gebeden, het doet zo goed en helpt mij/ons door een zware tijd.