Maand: augustus 2014

Snoeien

Vanmorgen weer erg vroeg wakker. Luisterend naar de geluiden buiten, hoor ik hoe de hazelaar van de buren zijn hazelnoten op het schuurdak laat vallen. Gisteren heb ik in het gangpad al wat geoogst, maar op het dak en in de goot zal het vol liggen. Ik begin me verwant te voelen met de hazelaar.

De hele zomer heeft hij zijn best gedaan om zijn vruchten te laten groeien en die mogen nu vallen. Maar dadelijk wordt het herfst, dan gaat zijn mooie groene bladerdek verkleuren, en de bladeren gaan vallen. Om deze winter te overleven zal hij helemaal kaal moeten worden. Om in het voorjaar weer nieuwe bladeren te krijgen. En mogelijk wordt hij eerst nog gesnoeid. Ai.

Om deze ziekte te overleven zal ik door de medicatie ook kaal worden. Het is al begonnen. Bij mij is het al herfst. En het snoeien is ook al begonnen. Dat is best pijnlijk. Maar schijnbaar ook nodig. Vragen te over daarover en veel tijd om er over na te denken.
Een zware herfst en winter liggen voor me, maar daarna wordt het weer voorjaar. Dan gaat mijn haar weer groeien, dan mag ik weer op krachten komen en opnieuw ‘uitlopen’. Ik weet nog niet hoe het er dan uit gaan zien. Of ik dan op al mijn vragen antwoorden heb? Waarschijnlijk niet. Maar ik weet dat er maar één goede Tuinman is die alles van snoeien weet, en het op de juiste manier doet.

‘Ik ben de ware wijnstok en mijn Vader is de wijnbouwer. Iedere rank aan mij die geen vrucht draagt snijdt hij weg, en iedere rank die wel vrucht draagt snoeit hij bij, opdat hij meer vruchten draagt.’
Johannes 15 vers 1,2

Zwak en klein

Dankzij de slaappillen redelijk goed geslapen, en inmiddels is de onrust uit mijn lijf iets verdwenen. Wat dan overblijft is een enorme vermoeidheid, knikkende knieën en een wiebelige horizon.

Vanmorgen weer naar het ziekenhuis geweest voor een injectie, onderdeel van de kuur. Deze keer waren we binnen een half uur klaar. Naast mij zat een vrouw van mijn leeftijd, bezig met haar zesde en laatste chemokuur. Het was wel even prettig om iemand in een zelfde soort schuitje te spreken, al was zij al een heel stuk verder op weg.

Het is fantastisch dat Andries de komende maanden zorgverlof heeft gekregen om voor mij te zorgen. Op deze manier kan hij altijd met mij mee. Het geeft een stuk rust in het gezin.

Op het moment dat je lichamelijk wat rustiger wordt, wordt het emotioneel ook weer wat rustiger. Tijdens de beroerde momenten is het emotioneel een achtbaan, die amper te volgen is. Frustratie, angst, ontkenning, boosheid, verdriet, ze komen allemaal voorbij. De hometrainer helpt wel, maar mijn energie is minimaal, dus dat is snel weer klaar. Gooien met tissueboxen of proppen papier heeft meer effect.

Het schrijven voor mijn blog dwingt mij om na te denken over mijn gevoel, het zoeken naar woorden en zinnen is een heilzaam proces. Het staat er meestal niet in één keer op.
De psalmen, oud of in een nieuw jasje, beschrijven vaak ook goed mijn gevoelens of ze geven troost. Dan voel ik mij zwak en klein.

Zo werden wij samen getroost door een concert waar we via You Tube ‘toevallig’ op terecht kwamen, ik lag zondag de hele dag op bed en Andries hield me de hele morgen gezelschap. Het is een concert van The Psalm Project, een optreden in Amerika, de oude psalmen in een nieuw jasje. Door alle verschillende psalmen kwamen zo’n beetje alle emoties langs.
Deze keer niet een link van 1 nummer maar een link naar een heel concert, neem een keer de tijd om dit te beluisteren.
Liever nederlands? Dat kan ook, gewoon even zoeken via You Tube naar The Psalm Project, dan kun je nummers afzonderlijk beluisteren.

Chemo:

Haat-liefde verhouding met eten en drinken
Vieze smaak in je mond van de medicatie
Kokhalzend tabletten innemen
Moe, moe, maar niet kunnen slapen
Liggen op bed, maar na 5 minuten weer willen opstaan
Opstaan, maar dan weer willen liggen
Duizelig
Willen schreeuwen, maar geen stem hebben
Proberen te lezen, maar geen interesse
Steeds haren van je schouders halen
Je haar föhnen en vervolgens zien dat de natte muur onder de haren zit
Gooien met tissuedozen
Gaan slapen met de hoop dat bij het wakker worden alles weer normaal is
Onrust
Het gevoel hebben in een ander zijn lijf te zitten
……….
……….

HEER, mijn rots, mijn vesting, mijn bevrijder, God, mijn steenrots, bij u kan ik schuilen,
mijn schild, kracht die mij redt, mijn burcht.
Psalm 18:3

Marathon chemo

Na 4 dagen chemo voelt het toch wel als een marathon gelopen te hebben.
Vanmiddag voelde ik hem wel zitten. Moe, koud, rillerig, futloos en misselijk ben ik mijn bed in gegaan, en heb geprobeerd te slapen (het pepmiddel in mijn lijf maakt dat wel weer lastig). Na mijn slaapje had ik eigenlijk geen zin mijn bed uit te komen, heb nog wat tv gekeken, maar uiteindelijk lonkte de zon mij toch weer naar buiten.
Helaas het was toch nog wat te fris en de zon verdween regelmatig. Mezelf getrakteerd op een extra tabletje tegen de misselijkheid, en een gemberthee, wat ook zou moeten helpen tegen misselijkheid.

Omdat ik nog wel wat in beweging wil zijn, goed voor mijn conditie, goed voor mijn darmen, want met al die medicatie zijn die behoorlijk van slag, heb ik na het eten de moed verzameld voor een wandeling.
Thuisgekomen voelde dat als 15 km fietsen op de hometrainer. Maar het voelde toch goed.

Morgen geen pepmiddel meer, de chemo gaat zijn werk doen, ik ben voorbereid op een terugslag.

De achtbaan heeft de gang er weer in gezet, ik kan niet zien welke loopings en spiralen er deze keer in zitten……

‘Don’t give up on God, because He never gave up on you’

Hardnekkig haar

En nog steeds heb ik een acceptabele bos haar, wat nu uitstekend in model is te brengen. Vanmorgen bij het wassen was het bosje wat ik uit het doucheputje haalde aanzienlijk minder dan de vorige keren, het lijkt even te stagneren. En dat vind ik helemaal niet erg. En, ik kan zelf mijn haar weer föhnen! Weer een stapje verder met mijn arm.
Als ik er in het ziekenhuis een opmerking maak over het feit dat het wel lang duurt dat al mijn haar weg is, wil ik uiteraard horen dat dit nooit voorkomt en ik wel een heel speciaal geval ben. Helaas ze houden zich op de vlakte daarover. Niks speciaals, ook bij mij verdwijnt het, al duurt het dan wat langer. De afspraak bij de kapper heb ik nu maar helemaal afgezegd, en met hem afgesproken dat ik het laat weten wanneer het zover is.

Vandaag de derde kuur gehaald, en ik voel de eetlust al afnemen. Ik word nog overeind gehouden door de pepmiddelen die ik slik, maar die zijn na morgen ook weer afgelopen. De bouilonnetjes en chipjes komen in zicht.

Vanmiddag toch nog lekker op de lounchebank zitten lezen. Maar nu begint het weer te regenen. Dat rondje lopen wat ik net wilde gaan doen, moet maar even tot vanavond wachten.

Ik ben dankbaar dat het tot zover nog goed gaat!

De tweede kuur

En dan ben je op het moment dat je weer zo goed voelt, dat je de ziekte bijna kan vergeten. Gisteren hebben we Anne en haar vriendin om half 8 uitgezwaaid, die nog een weekje op fietsvakantie gaat. Ze hebben de ‘beste’ week uitgezocht: wind en regen en hooguit 15 graden de komende week.

Verder zijn we lekker uit geweest, hebben we heerlijk geluncht, nog wat gewandeld en gewinkeld, en thuis met familie de lounchebank ingewijd.
De normale dingen voor een gewone zaterdag.
Misschien toch iets te veel, want vannacht lukte het, ondanks de vermoeidheid, niet echt om te slapen, dus mijn voornemen om deze ochtend naar de kerk te gaan pakte vanmorgen toch iets anders uit.

Morgen start dan de tweede kuur. Dat betekent dat ik tot en met donderdag elke dag naar het ziekenhuis moet, ik hoef er niet te blijven. Mag dus lekker in mijn eigen bed slapen en hoef geen ziekenhuiseten. De zelfgemaakte bouillon staat al klaar, ingevroren in kleine bakjes. De zoute chips is ingekocht en wordt bewaakt met mijn leven. Morgen nog even citroenen en verse munt halen om mijn glazen water een beetje smaak te geven.
Wat dat betreft ben ik er klaar voor, al blijft het afwachten hoe het deze keer gaat verlopen. Voor mij is het in ieder geval wel prettig dat het de komende week niet zo warm zal worden.

Het is geweldig om te merken dat er zoveel mensen aan ons denken, voor ons bidden en meeleven. Ik voel me gedragen en ben God dankbaar dat Hij me zoveel mensen om mij en mijn gezin heen geeft.
Het geeft mij kracht om de volgende kuur weer in te gaan.

Training en revalidatie

Die huildag was kennelijk nodig. Ik voel me nu lichamelijk goed en weet en accepteer nú dat ik nog steeds ziek ben en een rottige behandeling nodig heb. Al zullen er vast weer huilmomenten terug komen.
Vandaag geniet ik weer van de kleine dingen. Gisteren zijn de kussens voor de loungebank binnen gekomen en het is genieten in eigen tuin tussen de buien door. Nu maar opladen voor volgende week, wanneer de kuur maandag weer opnieuw begint.

Elke morgen stap ik op de hometrainer en fiets mijn ‘rondje’ van 15 kilometer, vanmorgen lukt mij dat binnen 30 minuten. Het geeft een goed gevoel om daarin mijn grenzen op te zoeken en te verleggen en zo mijn conditie op peil te houden.

Verder ben ik flink aan het oefenen met mijn arm. Dat betekent zoveel mogelijk in de dagelijkse bezigheden mijn arm gebruiken, en daarnaast nog wat oefeningen doen die ik van de fysio heb meegekregen. En dit gaat steeds in kleine stapjes vooruit. Hoe blij kan je zijn als je je eigen brood weer kan snijden, of weer kan schrijven! Maar nog gekker: alleen maar je arm strekken, want dat gaat nog steeds niet vanzelf.

Gelukkig knapt Maartje ook weer op en heeft ze geen enge bacterieën uit Bolivia meegenomen.

Vandaag ga ik een leuk uitje voor morgen plannen, ook al wordt het een 50+ uitje, ik wil er even uit, mijn huis en tuin zijn heerlijk, maar die ga ik nog genoeg zien de komende maanden.

‘Geluk en genade volgen mij
alle dagen van mijn leven,
ik keer terug in het huis van de HEER
tot in lengte van dagen.’

Psalm 23