Training en revalidatie

Die huildag was kennelijk nodig. Ik voel me nu lichamelijk goed en weet en accepteer nú dat ik nog steeds ziek ben en een rottige behandeling nodig heb. Al zullen er vast weer huilmomenten terug komen.
Vandaag geniet ik weer van de kleine dingen. Gisteren zijn de kussens voor de loungebank binnen gekomen en het is genieten in eigen tuin tussen de buien door. Nu maar opladen voor volgende week, wanneer de kuur maandag weer opnieuw begint.

Elke morgen stap ik op de hometrainer en fiets mijn ‘rondje’ van 15 kilometer, vanmorgen lukt mij dat binnen 30 minuten. Het geeft een goed gevoel om daarin mijn grenzen op te zoeken en te verleggen en zo mijn conditie op peil te houden.

Verder ben ik flink aan het oefenen met mijn arm. Dat betekent zoveel mogelijk in de dagelijkse bezigheden mijn arm gebruiken, en daarnaast nog wat oefeningen doen die ik van de fysio heb meegekregen. En dit gaat steeds in kleine stapjes vooruit. Hoe blij kan je zijn als je je eigen brood weer kan snijden, of weer kan schrijven! Maar nog gekker: alleen maar je arm strekken, want dat gaat nog steeds niet vanzelf.

Gelukkig knapt Maartje ook weer op en heeft ze geen enge bacterieën uit Bolivia meegenomen.

Vandaag ga ik een leuk uitje voor morgen plannen, ook al wordt het een 50+ uitje, ik wil er even uit, mijn huis en tuin zijn heerlijk, maar die ga ik nog genoeg zien de komende maanden.

‘Geluk en genade volgen mij
alle dagen van mijn leven,
ik keer terug in het huis van de HEER
tot in lengte van dagen.’

Psalm 23