Maand: augustus 2014

Huildag

Vannacht wakker geworden en liggen piekeren. Ik realiseerde mij dat het uitstellen van mijn haar er af halen nog steeds ontkenning is. Ontkenning van het feit dat ik kanker heb en het nooit meer hetzelfde zal zijn. Ontkenning van het feit dat ik niet zonder deze behandeling kan. Op het moment dat mijn hoofd kaal is kan ik er niet meer om heen. Maar ik ben er klaar mee.
Nadat ik toch nog in slaap gevallen ben word ik somber wakker en herhaalt zich een mantra in mijn hoofd: ik heb kanker en het gaat nooit helemaal weg. Het liefst blijf ik de hele dag liggen met de gordijnen dicht.
De zon en en de blauwe lucht staan in schril contrast met mijn sombere stemming en lijken me uit te dagen.
Na een huilsessie en ontbijt probeer ik mijn gedachten af te leiden door de krant te lezen, maar de ellende van anderen kan me op dit moment even niet boeien.
Ik dwing mezelf op te staan en hijs mezelf in mijn sportkleding en ga de uitdaging met de zon aan.
Na 30 minuten, ’15 kilometer’ fietsen en een aantal vreselijke beats op de hometrainer ben ik uitgeput, en ga ik deze dag aan.
De rest van de dag blijft moeilijk, aan het eind van de middag met Andries een eind gelopen en mijn worstelingen besproken. Dat lucht op.
De zon blijft eindeloos zijn best doen en ik geef me gewonnen.
Aan tafel lezen we Psalm 16:
‘Steeds houd ik de HEER voor ogen,
met hem aan mijn zijde wankel ik niet.’

Dilemma

Vandaag zal ik moeten besluiten of mijn haar er morgen helemaal af gaat of dat ik het nog even laat zitten. Ondanks dat het uitvalproces gestaag doorgaat, mijn kussen ligt nu weer vol met haar, zit er nog steeds een aardige bos op mijn hoofd, en is het alleen maar dunner geworden.
Morgen staat de afspraak bij de kapper gepland, maar zoals het er nu uitziet stel ik het misschien toch liever even uit.
Ik maak nog een paar foto’s van mijn haar, nee, ze zijn niet charmant genoeg om op mijn blog te zetten, maar het zet mij meer aan het twijfelen.
Vandaag nog maar eens goed over nadenken ….
En straks de haren weer van mijn kussen en uit de badkamer en verder verwijderen.

Morgen meer hierover…

Lounchen en conditie

Vrijdagochtend wakker geworden na een een nacht waarin ik van alles ‘moest’. Het was de hele nacht ‘hard werken’: oppassen op kinderen, boodschappen doen, mensen wegbrengen met de auto, jasjes naaien en ondertussen ook nog ziek zijn, dus niet echt uitgerust wakker geworden. Dat was te merken. Vermoeide dag gehad.

Gisteravond een slaappil genomen die voor een ontspannen nachtrust heeft gezorgd, en deze dag gaat het veel beter.
Andries en Anne hebben deze week een heerlijke loungebank gemaakt in de tuin, en vandaag hebben we al lekker kunnen loungen in de zon op de nog ongeschuurde bank.
Vanmorgen wenste ik, dat ik even het gevoel terug mocht hebben hoe is om niet ziek te zijn. Vandaag heb ik die momenten even gehad, het is gebedsverhoring!

De andere kant is dat het al bijna vertrouwd wordt om op gezette tijden de medicatie in te nemen, (ik zou het bijna gaan missen). Om elke keer dat ik aan mijn haar zit, een pluk in mijn handen te hebben. Heel gestaag zet dit proces door, gelukkig heb ik veel haar, tot nu toe is het alleen nog maar dunner geworden.

Om de stress uit mijn lijf te krijgen heb ik vandaag ‘5 kilometer’ gefietst op de hometrainer die mijn schoonouders voor me hebben meegenomen. Dat voelde goed, en ik ga hem zeker gebruiken om mijn conditie op peil te brengen op de goeie dagen.

Psalm 67
‘God wees mij genadig en zegen mij,
Laat het licht van uw gelaat over mij schijnen’

‘Als je niets kunt doen, doe dan ook niets. Blijf dan maar gewoon dichtbij Jezus. Luister naar Hem. En wacht af. Werp al je bekommernis op Hem.’

Niets doen

Dat is het dan, altijd bezig en plannen maken, en dan niets meer kunnen/hoeven doen. Het hoofd zit nog vol, maar de rest wil niet meer meekomen, als een motor die maar draait, maar de aandrijving mist.

Opstaan, ontbijten op bed (dank lieve Andries, voor deze verwennerij elke ochtend) en dan ligt daar een lege dag, waarvan het weer afwachten is hoe die gaat verlopen. Een uur vooruit plannen en verder niet.
Het is nog steeds raar dat je leven ineens zo kan veranderen. Dat je blij bent met hele kleine dingen, zoals koffie drinken in de zon, zelf een boterham klaar maken.

Ik mis mijn pepmiddelen, vanmiddag weer een uur geslapen en nog steeds moe.
Toch eens kijken hoe ik mezelf op een andere manier kan oppeppen.

Het oefenen met mijn arm is nog hard werken en ik krijg er behoorlijk spierpijn van. Maar het gaat zeker vooruit. Ook dat zal ik wel weer te snel willen….

Het onvermijdelijke

En dan is daar het onvermijdelijke moment. Ik sta mijn haar in model te brengen met gel en opeens heb ik mijn hand vol met haar.
Vandaag had ik een afspraak bij de kapper voor het passen van een pruik. Vorige week heb ik me al dure shampoo aan laten smeren die ik beslist al moest gaan gebruiken, omdat die zorgt voor mijn gevoelige hoofdhuid. Elke vorm van verwennerij kan ik wel gebruiken, dus die shampoo en conditioner is vast oke.
De pruik is nauwelijks van echt te onderscheiden, de aardige kapper heeft dit heel goed uitgezocht.
Een afspaak gemaakt voor volgende week dinsdag, om wat ik dan nog heb er maar helemaal af te halen, kan ik alvast aan het idee gaan wennen.

‘Geen haar van mijn hoofd, zonder de wil van mijn hemelse Vader’

Pepmiddelen

Op dit moment zit ik weer een paar dagen aan de medicatie met de pepmiddelen, en dat is te merken!
Gisteren een goede dag, vandaag weer een cadeautje. Gisteravond in bed gierde de adrenaline als geflipte soldaten door mijn lijf en ik kreeg ze niet niet in het gareel. Uiteindelijk een slaappil genomen die het uiteindelijk won. Vanmorgen om half 7 al weer klaarwakker. Toch nog maar een uurtje liggen peinzen en een beetje geslapen en toen maar de krant gelezen op mijn ipad. Wat een fantastische uitvinding! Dank Andries, dat je die gelijk voor mij hebt aangeschaft!

Weer een dag om te danken, topweer, niet te warm, genieten in de tuin en samen met Anne eten klaarmaken.

Voort slepen

De dagen rijgen zich aan één, dag wordt nacht, nacht wordt weer dag, met daarin de vaste momenten van het innemen van de medicatie. En proberen wat eten naar binnen te krijgen, én deze binnen te houden. De afgelopen dagen kwam daar een hevige hoofdpijn bij, waarbij het voortslepen extra zwaar wordt. Onderbrekingen zijn de bezoekmomenten.

Vanmorgen was een tegenvaller, de nachtrust was onrustig en opnieuw werd ik met hoofdpijn wakker. De misselijkheid neemt dan toe en het ontbijt kwam er dan nog sneller uit dan het er in ging ( sorry Andries, het lag echt niet aan je vers afgebakken broodje).

Tijdens het douchen liet ik het water als Gods liefde en kracht over me heen stromen:

Houd mij vast,
Laat uw liefde stromen,
Houd mij vast
Heel dicht bij uw hart
Ik voel uw kracht
En stijg op als een arend,
dan zweef ik op de wind
gedragen door uw Geest
En de kracht van uw liefde

Het is me gelukt om mijn rondje valleikanaal te lopen op een goed moment, en even leek alles weer gewoon. Een dankbaar moment.
Dat was vrijdagavond, een heerlijke zomerse avond.
Na de verfrissende buien van zaterdag was het weer lekker om een rondje te doen, die was wel wat korter.
Het is stil in huis, Wilbert en Anne zijn een weekendje bij de familie in Zeeland, even niet elke dag je zieke moeder zien, dat is ook wel even goed.
Vandaag is het weer een pittige dag, waarvan ik had gehoopt dat ik die even niet zou hebben.
Dit stukje schrijven doe ik met tussenpozen, het helpt me steeds weer om even overeind te komen, mijn gedachten te verzetten.
Voor nu verlang ik naar rust in mijn constant onrustige lichaam.

Hold on, God knows what he is doing