Vredig

Buiten schijnt de zon, de vogels fluiten, buurtkinderen spelen hun spel, en het lijkt allemaal zo vredig. Maar de oorlog in mijn lijf is weer begonnen.
De vier dagen dat de troep weer mijn lijf is binnen gepompt begint zijn vruchten af te werpen.
De onrust én de vermoeidheid nemen weer toe, de eetlust neemt af, elk glas water is weer een overwinning.
Het is weer hollen of stilstaan. Het ene moment sta ik de was op te vouwen, het andere moment lig ik voor apegapen op mijn bed.
Het is me eindelijk gelukt om ook echt even te slapen vanmiddag. Maar daarna is de vermoeidheid nog niet weg.
Na twee kuren weet ik inmiddels een beetje wat ik kan verwachten. Best raar om op deze manier in een bepaald ritme te komen. Maar goed dat dit de laatste ‘normale’ kuur is, anders zou mijn blog een herhaling van facetten worden.
Normaal is natuurlijk niet normaal, en na deze kuur staat me weer iets anders te wachten. Waarvan ik nog niet weet hoe ik daarop ga reageren.
Ik betrap mezelf er op dat ik uitkijk naar het eind van het jaar, iets wat ik normaal nooit heb in het najaar, want ik hou niet van de winter. Maar in dit geval kan het mij niet snel genoeg gaan. Gelukkig gaan de dagen vrij snel.
Deze week stond in teken van ziekenhuisbezoeken. De andere dagen zijn weer vaak gevuld met bezoekmomenten. Ik kom er nauwelijks aan toe om mijn boek uit te lezen, of mijn recepten uit te tikken. Dat receptenboek laat nog even op zich wachten!

Besneeuwde berg

Dit weekend ga ik weer een berg beklimmen.
Elke berg is er weer één en deze berg is voor mij een besneeuwde, ik vind sneeuw verschrikkelijk, mijn bergschoenen en uitrusting heb ik weer aangetrokken.