Maand: september 2014

Besluit

Ik ben er klaar mee, ineens was daar het besluit. Ik ben er op voorbereid, en weet dat het moment een keer gaat komen, maar heb het zo lang mogelijk uitgesteld. Maar dan sta ik daar s’ ochtends in de badkamer, trek het rolgordijn omhoog en het daglicht komt ongenadig binnen vallen.
Die scheiding ziet er dan ineens veel breder uit. En elke pluk moet nu op een speciale manier gelegd worden om alle hoofdhuid te bedekken. Hoe meer ik aan mijn haar zit, hoe meer ik daarna in mijn met gel beplakte handen heb zitten.

Vervolgens ben ik de hele dag haren aan het plukken van mijn kleren, en van mijn boek aan het blazen. Elke ochtend sta ik mijn hoofdkussen van de haren te ontdoen en de slaapkamer ligt er onder. En de anderen maar met de stofzuiger in de weer. Ik ben er klaar mee. Mijn besluit is genomen, het moet er af! Ik drink eerst nog een kopje koffie, en ben dan nog niet van gedachte veranderd. De kapper gebeld voor een afspraak.

keuzes maken

Vanaf vandaag sta ik dus elke dag voor de keuze:
Wordt het de pruik, of een hoofddoekje, of een mutsje, en welke wordt het dan.
Ik heb nu een stekelkoppie, wat nog best wel stoer staat. Het is me erg meegevallen, en zie ook wel weer voordelen. Snel klaar met douchen. Mijn pruik zit altijd goed, geen uitgroei, dus geen grijze haren. En volgens de meiden zie ik er met een hoofddoekje jonger uit. Wat wil ik nog meer!
En Andries vind mijn stekelkop zelfs wel wat hebben. Volgens mij had hij het zelf wel willen scheren. Had hij ook best gekund, dus volgende week mag hij het weer bijwerken.

Hobbel

Deze hobbel is ook weer genomen, en misschien komt het omdat ik lichamelijk beter in mijn vel zit, maar voor nu voel ik me er goed bij. Het is een onderdeel van het proces, waar ik me al een tijd op voorbereid had.

Ook hierin zie ik Gods genadige hand, hoe Hij me steeds voorbereidt op de dingen die komen en mij het vermogen geeft om te accepteren wat ik niet kan veranderen.

‘Hij alleen is mijn rots en mijn redding,
mijn burcht, nooit zal ik wankelen’

Kooklessen

Denk nu niet dat je op een verkeerd blog terecht gekomen bent, het gaat nog steeds over mij en de ziekte van Kahler.
Sinds gisteren is de oude diesel gelukkig vervangen voor een lichtere motor, die bovendien de komende dagen weer extra brandstof krijgt, dus loop ik weer aardig te stuiteren.
En omdat ‘iets doen’ nu eenmaal een aangeboren afwijking van mij is, of misschien wel een overlevingsdrang, wie zal het zeggen, zoek ik vanzelf weer naar nieuwe bezigheden.

Of het nu komt omdat koken één van mijn grote hobby’s is, of omdat ik nu zo terug geworpen ben op de basale behoefte van de mens, maar lekker eten klaar maken houdt mij wel heel erg bezig. Zelfs op de meest beroerde momenten vind ik het afleidend om naar kookprogramma’s te kijken, en kijk ik uit naar het moment om weer een nieuw recept uit te proberen.
Je raad het al, via tv en internet volg ik regelmatig ‘kooklessen’ en doe ik weer nieuwe ideeën op. Verder hou ik me bezig met het uitschrijven van de recepten die allemaal in mijn hoofd zitten. Bedankt voor de tip Jeannet! Nu hoef ik er niet meer steeds bij te staan wanneer er gekookt wordt door Andries of de kinderen.

Op dit moment ben ik dankbaar en omarm het leven met volle teugen.
Dankbaar voor het mooie weer, een lekker kopje koffie, een verukkelijke ijscoupe, een stukje kunnen fietsen, al 7 weken ontbijt op bed van mijn lieve, geduldige man, het huishouden wat door Maartje wordt gerund, lieve vrienden en familie.

Loof de Heer, o mijn ziel, prijs nu Zijn Heilige Naam!

http://youtu.be/KeVjB-SXqwU