Maand: januari 2015

Nieuwe doelen

Het nieuwe jaar is al weer bijna 5 weken oud en met de weken heeft mijn herstel zich langzaam ingezet. Ik zie dat in de natuur al weer van alles ontwaakt en zo ontwaak ik ook uit mijn grootste winterdip ooit. Ik kijk uit naar het voorjaar om alles weer te zien groeien en bloeien en de warme voorjaarszon op mijn huid te voelen. (En dan natuurlijk op de Vlissingse boulevard met een ijsje in mijn hand, Maarten!)
Mijn haar begint weer te groeien en mijn spieren worden weer wat sterker. De wandelingen gaan me makkelijker af en ik ben mezelf alweer doelen aan het stellen.

Maandelijks infuus

Met het herstel van mijn lijf begint ook het vertrouwen in mijn lichaam weer te groeien. Gisteren stond er weer een ziekenhuismiddag op het programma voor mijn maandelijkse infuus: de botversterker. Tegelijk heb ik mijn bloed laten prikken. Mijn HB is gestegen naar 6.7, en de leukocyten zaten op 3.6, iets gezakt ten opzichte van de vorige keer, maar voor nu voldoende. De trombocyten waren flink gestegen naar 236. De eiwitwaarde was nog niet bekend, dit duurt wat langer en horen we volgende week tijdens ons bezoek aan de hematoloog.

Genieten

Ondertussen ‘geniet’ ik van een geflipte merel in onze tuin, die al weken probeert zijn eigen spiegelbeeld weg te jagen. Eerst in de spiegels die we tegen de schuur hebben hangen, inmiddels hebben we daar de luikjes voor gedaan, nu heeft hij het op de hele schuifpui gemunt, en ik ben niet van plan om die te blinderen. Doel deze week: hoe krijg ik die merel uit mijn tuin?
Het genieten van de gewone dingen begint steeds meer terug te komen. Zo zijn we zondag een dagje naar Zeeland geweest om de verjaardag van schoonmama te vieren. Zo vanzelfsprekend als dit voorheen was, zo bijzonder is het nu om dit te kunnen doen.

‘Maak mij rein voor U,
als gelouterd goud,
en zuiver zilver.
Laat mij zijn voor U
als gelouterd goud;
Dwars door het vuur
maakt U mij rein en puur…’
Opw. 427

Stappen voor- en achteruit

Al een paar dagen zit ik tegen het schrijven van mijn blog aan te hikken. De woorden wilden maar niet komen. Vandaag heb ik mezelf een deadline gesteld. De rust is na het weekend weer terug gekeerd in huis, het moet me lukken om me even te concentreren.
Donkere, natte en stormachtige dagen lokten me niet echt uit om naar buiten te gaan, maar ik heb geprobeerd om regelmatig een wandeling te maken en het tempo van deze wandelingetjes wat op te schroeven.
Vrijdag en zaterdag heb ik weer eens een winkel bezocht en kon ik weer eens lekker geld uitgeven.
De drempel om iets te gaan ondernemen is nog hoog. De wil is er wel, maar het lijf is niet altijd welwillend. Dit kost iedere keer wel de nodige opstarttijd.
En sommige dagen voelen meer als achteruitgaan dan vooruit. Om vooruitgang te zien moet ik verder terug kijken, naar bijvoorbeeld een week geleden. De piepkleine stapjes worden dan een grotere stap.

Acceptatie

Onderstaand gebed van Franciscus van Assisi hangt bij ons op de spiegel in de gang. Het hangt er al zo lang dat je het op den duur niet meer echt ziet. Totdat het vanmorgen mijn aandacht weer trok en ik me realiseerde hoe belangrijk dit is.

‘Heer, geef me de kracht om te veranderen wat ik kan,
geef me de moed om te accepteren wat ik niet kan veranderen,
en de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.’

Balans

De wind giert om het huis en de regen stort met bakken tegelijk naar beneden. De lampen branden de hele dag. ‘Het is weer om de hele dag in bed te liggen’, zei Andries vanmorgen toen we wakker werden. Maar ik heb genoeg in bed gelegen de afgelopen tijd. En al kom ik moeilijk op gang ’s morgens, ik ben altijd vroeg wakker en ben blij als de tijd is aangebroken dat we de dag weer kunnen beginnen.
En dan ligt er weer een dag voor me waarin ik steeds moet afwegen wat ik al wel en wat ik vooral nog niet moet doen en hoe ik mijn energie verdeel over de hele dag. Dat lukt niet altijd even goed, omdat alles nog veel energie kost is het moeilijk om te voelen waar de grens ligt. Elke dag probeer ik even te wandelen, als het weer het toelaat. Maar ben wel blij als ik weer thuis en op de bank neer kan ploffen.
Best lastig om de juiste balans te vinden.
Pas als ik terug kijk naar bijvoorbeeld een week geleden, zie ik dat ik weer stappen vooruit ben gegaan, zoals je bij het beklimmen van een berg af en toe terug moet kijken om te zien wat je al geklommen hebt. Toch vergelijk ik deze periode eerder met een afdaling, omdat afdalen regelmatig best lastig kan zijn. Ik heb wel eens gehoord dat bij afdalen de meeste bergbeklimmers problemen krijgen. Maar op een gegeven moment zal het steeds makkelijker worden.

Uitzicht

Het uitzicht vanaf de berg die ik beklommen heb wordt enigszins vertroebeld door mijn eigen gedachten daarover. Vragen en gedachten dringen zich aan mij op: Is de behandeling voldoende geweest? Hoe lang blijft de ziekte stabiel? Wat voor plannen kunnen we nog maken?
Tegelijk weet ik dat voor niemand de toekomst zeker is. Daar zijn wij nu heel hard mee geconfronteerd. Toch mogen we genieten van ook hele mooie momenten. Andries is deze week weer gaan werken en zo langzamerhand hopen we het gewone leven weer op te pakken. Maar we realiseren ons ook dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. De dankbaarheid voor wat we hebben en het leven bij de dag zal meer op de voorgrond staan.

‘God kent de grenzen van de tijd.
Hij weet wat ons te wachten staat.
Maar wie in Zijn gezelschap gaat,
is permanent in veiligheid.

Bloedwaarden

Vandaag was het weer een spannende dag, want er moest bloed geprikt worden en we hadden een gesprek met de hematoloog.
Gelukkig waren de bloedwaarden weer gestegen, alleen het HB is nog aan de lage kant. Maar de stijgende lijn zit er in en dat is belangrijk!
Nu is het meest spannend of de eiwitten in het bloed niet te hoog zijn, maar die worden pas over een maand bekeken, omdat het nu nog geen goed beeld geeft.
Ik merkte tijdens het gesprek dat het me goed deed dat de arts nog eens benadrukte hoe zwaar de behandeling is geweest en dat het heel normaal is dat ik nog zo moe ben. Een trap oplopen is nu voor mij hetzelfde als voor een gezond persoon een bezoekje aan de sportschool!
Belangrijk is dat ik rustig opbouw en niet tot mijn grenzen ga. Lastig, want ik zoek hierin wel vaak de grens. Het is maar goed dat Andries mij hierin regelmatig afremt.

Normale proporties

De uitslag in mijn gezicht is weer een heel eind weggetrokken en mijn gezicht begint weer wat normale proporties te krijgen. Zo durf ik weer wat vaker in de spiegel te kijken. En langzamerhand verandert de aardbei weer in een perzikhuidje. Nu maar hopen dat er niet meer ‘verrassingen’ tevoorschijn komen.

En verder

– De komende weken geen ziekenhuisbezoeken, maar werken aan herstel. – – De eetlust neemt gestaag toe, het lukt me om weer gewoon alle maaltijden mee te eten, en ik weet weer wat het is om zin in eten te hebben. Al merk ik wel dat mijn smaak nog niet hetzelfde is. Maar ook dat zal vast wel weer terug komen.
– Elke dag een iets langere wandeling, of een andere activiteit.

Veel om voor te danken!

‘God legt elke nieuwe morgen, elke nieuwe kans in het leven als een geschenk in onze handen.’

Vooruitgang

Het nieuwe jaar is al weer 3 dagen oud. Het lijkt al weer lang geleden dat het kerst was. Ik lag nog bijna de hele dag in bed en even beneden zijn was een zeer vermoeiende bezigheid. Inmiddels zit ik de laatste dagen alweer de hele dag beneden en loop af en toe wat te rommelen in de keuken of de woonkamer. Vandaag hebben de meiden alle kerstversiering en de kerstboom weggehaald en dat geeft weer lekker wat ruimte.
Vandaag was ik voor het eerst niet constant misselijk, en de eetlust begint terug te komen.
Het is me ook gelukt om weer een klein rondje te wandelen. Als ik zo terug kijk zie ik toch een aardige vooruitgang en ik tel mijn zegeningen. De vermoeidheid is nog erg aanwezig, maar het vertrouwen in mijn lijf begint te groeien. Ik kan niet wachten tot mijn haar weer begint te groeien, ik begin de sjaaltjes en mutsjes een beetje zat te worden. Mijn geduld wordt aardig op de proef gesteld.
De toekomst is onzeker, maar langzaam durf ik weer een beetje plannen te maken voor het komende jaar.

‘Faith is having the courage to let God have controle.’