Bloedwaarden

Vandaag was het weer een spannende dag, want er moest bloed geprikt worden en we hadden een gesprek met de hematoloog.
Gelukkig waren de bloedwaarden weer gestegen, alleen het HB is nog aan de lage kant. Maar de stijgende lijn zit er in en dat is belangrijk!
Nu is het meest spannend of de eiwitten in het bloed niet te hoog zijn, maar die worden pas over een maand bekeken, omdat het nu nog geen goed beeld geeft.
Ik merkte tijdens het gesprek dat het me goed deed dat de arts nog eens benadrukte hoe zwaar de behandeling is geweest en dat het heel normaal is dat ik nog zo moe ben. Een trap oplopen is nu voor mij hetzelfde als voor een gezond persoon een bezoekje aan de sportschool!
Belangrijk is dat ik rustig opbouw en niet tot mijn grenzen ga. Lastig, want ik zoek hierin wel vaak de grens. Het is maar goed dat Andries mij hierin regelmatig afremt.

Normale proporties

De uitslag in mijn gezicht is weer een heel eind weggetrokken en mijn gezicht begint weer wat normale proporties te krijgen. Zo durf ik weer wat vaker in de spiegel te kijken. En langzamerhand verandert de aardbei weer in een perzikhuidje. Nu maar hopen dat er niet meer ‘verrassingen’ tevoorschijn komen.

En verder

– De komende weken geen ziekenhuisbezoeken, maar werken aan herstel. – – De eetlust neemt gestaag toe, het lukt me om weer gewoon alle maaltijden mee te eten, en ik weet weer wat het is om zin in eten te hebben. Al merk ik wel dat mijn smaak nog niet hetzelfde is. Maar ook dat zal vast wel weer terug komen.
– Elke dag een iets langere wandeling, of een andere activiteit.

Veel om voor te danken!

‘God legt elke nieuwe morgen, elke nieuwe kans in het leven als een geschenk in onze handen.’