Ik heb even vakantie… althans zo voelt het een beetje. Tot na de kerst even geen behandelingen, na gisteren geen medicatie die bijwerkingen kunnen geven. Maandagochtend heb ik nog een dexa in moeten nemen, daar had ik vannacht en vandaag nog wat reactie van: vannacht slecht slapen en vandaag loop ik weer als een gloeilamp te gloeien. Vorige week was het de derde week van de kuur dan merk je toch wel dat het zich gaat ‘stapelen’. Was ik die week daarvoor zo energiek als wat, afgelopen woensdag en donderdag had ik echt een paar ‘offday’s’. Moe en weinig zin in om iets te ondernemen. Ik probeer zoveel mogelijk mijn dagritme aan te houden, maar pas wel mijn activiteiten aan. Lekker op de bank met een boek, of een leuke serie (Netflix 😉) houdt me dan wel bezig. Uiteraard moet er elke dag wat beweging zijn, weer of geen weer: die wandeling of een ritje op de fiets zit er altijd in. Gek genoeg krijg ik daar dan wel energie van. Vrijdag ging het iets beter, en zaterdag voelde ik mij weer goed genoeg om lekker te kokkerellen, wat klusjes te doen en familie te ontvangen.
De gewone dingen..
Ondertussen gaat het leven hier gewoon verder. Andries heeft het druk op zijn werk en het lukt hem goed om zijn uren te maken. Anne heeft lekker wat werk in de Dierentuin en bij de Hema en weet zo haar dagen ook goed te vullen. Zelf ben ik ook af en toe thuis of in het ziekenhuis met mijn werk bezig en soms ga ik een kop koffie drinken op kantoor om even bij te kletsen met de collega’s.
Verbaasd….
Omdat ik me over het algemeen best oké voel ga ik er regelmatig op uit, fietsen, een boodschapje doen in het dorp, lekker wandelen. Dit geeft soms verbaasde reacties bij bekenden die ik tegenkom: ‘hé, jij hier, dat had ik niet verwacht’, of ‘Mieneke, wat goed je te zien!’ en: ‘je ziet er goed uit!’. Gelukkig maar, al is het een wat vertekent beeld. Die kleur op mijn wangen is niet altijd een gezond kleurtje, maar meer een bijwerking van de medicatie. Ik snap de verbaasde reacties wel, want ziek is ziek toch? Maar voor mij geen reden om thuis te blijven. Die tijd komt nog wel…
Bloemen en nog meer…
Intussen staat mijn huis vol bloemen, en zijn praktisch al mijn vazen gevuld. Prachtige bossen die ik tussen de kerstdecoraties nog een plekje heb weten te geven: superlief en bedankt! En ook voor alle kaarten en steun en gebed! Het doet ons erg goed dat er zoveel aan ons gedacht wordt.
En oja, nog zo iets leuks…
Ondertussen zijn we ook de strijd aangegaan met muizen die onze zolder gevonden hebben, lekker warm als het buiten koud is. De muizenvallen doen goed hun werk: Andries komt regelmatig triomfantelijk naar beneden met weer een vangst. Ik word daar dan niet heel vrolijk van, het idee dat ze daar rondlopen bezorgd me kippenvel. Vrijdag de boel maar weer eens leeggehaald, mogelijke gaatjes gevuld en alles wat ze eventueel lekker vinden om aan te knagen weggehaald of weggegooid. Dat ruimt dan wel weer lekker op. Het lijkt er op dat het werkt… even geen vangst gehad de afgelopen dagen.
Kerstdagen
Stiekem vind ik het heerlijk dat ik me rustig kan voorbereiden op de feestdagen. Even geen stress van alles wat nog moet gebeuren, deadlines op het werk, kerstborrels en daartussen door bedenken hoe de kerstdagen doorgebracht gaan worden. Voorbereiden zoals ik me dat elk jaar voorneem om te doen: uitkijken naar de komst van de geboorte van Gods Zoon:
De Zoon verschijnt, geeft leven weer:de dood verdwijnt en heerst niet meer.Zijn licht geneest en raakt je aan;Kom vier het feest. Verhoog Zijn Naam! (Opwekking 524 )<<<<<<
sen jullie allemaal goede, gezegende kerstdagen!
Groeten (ook namens Andries) Mieneke
/p>
Blogberichten 