Spannend hoe het deze week zou gaan met de medicatie. Maandag ben ik gestart met de lagere dosering Lenalidomide en een lage dosering prednison om een eventuele reactie te onderdrukken. Ik moet zeggen dat je dan wel heel bewust wordt van alles wat je gaat voelen. Dinsdag werd ik weer heel gloeierig (lees: hyper) van de Dexamethason, en dat is ook het spannende moment: trekt het weer weg of gaat het over in de roodheid die veroorzaakt wordt door een allergische reactie. Maar gelukkig kan ik zeggen dat het deze week goed lijkt te gaan. Woensdag was er nog niets te zien, maar ik durfde nog niet te hopen dat er deze keer een reactie uit zou blijven, dus donderdag maar weer eens goed in de spiegel gekeken, nog steeds niets te zien. Er gloort hoop. Zou het dan toch…. En nu is het zaterdag, ik voel me eigenlijk heel goed, en de lagere dosering van de Lenalidomide lijk ik goed te kunnen verdragen. De prednison pept me een beetje op waardoor ik wat minder last heb van de vermoeidheid die ik anders voelde. Daardoor kost het mij geen moeite om mijn gewone dagelijkse dingen te doen. En dat is dan weer goed voor mijn conditie 😊

Nog één week te gaan en de tweede kuur is ook achter de rug. Afgelopen dagen heb ik samen met Anne, tijdens de stortbuien en de wind de kerstboom in huis gehaald en opgetuigd met kerstmuziek, chocola en warme thee. Een ‘zonnestraalmoment’. In deze weken voor kerst leven we toe naar het Licht. We halen het licht letterlijk in huis met de kerstbomen en de lichtjes en we maken het gezellig om deze donkere weken door te komen. In het donker straalt een bijzondere ster. Deze ster vertelt ons van een bijzonder Kind. Geboren in een doodgewoon arm gezin. God wilde mens zijn onder de mensen, om zo Zijn reddingsplan tot stand te brengen. Er gloort hoop in het Licht.

Groeten, Mieneke