Terwijl de storm om het gebouw raast, zit ik alweer in de tweede week van de derde kuur, in het Meander ziekenhuis aan het infuus, wat er deze keer wat moeizaam in geprikt is. Het is druk op de afdeling, veel afwisseling van patiënten, en naast mij zitten een paar Spakenburgers met erg harde stemmen tegen elkaar te praten. Ik heb mijn oordopjes met muziek ingedaan om het rumoer wat weg te filteren maar het blijft onrustig. Veel geloop van verpleegkundigen om me heen die het erg druk hebben omdat het lijkt dat op de één af andere manier niet alles zo soepel loopt vanmorgen. De krant heb ik inmiddels uitgelezen en ik probeer me nu toch maar te concentreren op het schrijven van een stukje op mijn blog.

Na een ‘vakantie’ waarin we een paar heerlijke kerstdagen met elkaar hadden is de derde kuur begonnen. De Lenalidomide is weer terug gebracht naar de normale dosering met daarnaast de prednison die een eventuele allergische reactie moet tegen gaan. Dit lijkt tot nu toe goed te gaan, er is nog geen huidreactie tevoorschijn gekomen. De hogere dosering zorgt wel voor meer vermoeidheid waar ik wel even aan moet wennen. De verleiding is groot om met een boek of een beeldscherm voor mijn neus op de bank te blijven zitten en ik moet mezelf dan nog wel eens toespreken om in beweging te komen. Gistermorgen ben ik weer gestart met een ritje op de hometrainer. Als ik moet wachten op goede weersomstandigheden voor een ritje op de fiets kan dit nog wel even duren denk ik. 😅

Ondanks de opstartproblemen tijdens de eerste kuur lijken de kuren hun werk goed te doen. De M-proteïne is inmiddels gedaald naar >2. Het doel is dat deze daalt naar 0 voordat ik de stamceltransplantatie inga.

Het jaar 2017 is uitgerold tot het einde, de overgebleven oliebollen zijn als wentelteefjes geëindigd en er liggen nog wat nieuwsjaarsrolletjes te wachten tot ze gevuld worden met slagroom. We kijken met gemengde gevoelens terug op het afgelopen jaar. Er waren veel hoogtepunten, maar ook dieptepunten waar we weer mee moesten dealen. We kijken terug op een paar heerlijke relaxte vakanties, op hoogtepunten binnen het gezin/familie en vrienden. Een leuke surpriseparty toen ik 50 werd, wat was het fantastisch om (bijna) alle familie en goede vrienden daar te zien! Vanaf maart was het al duidelijk dat de Kahler weer begon te ‘rommelen’. We hoopten dat dit zich weer zou herstellen, maar het bleef op en neer gaan. Toen we in september dan ook hoorden dat het niet goed leek was dit voor ons geen verrassing meer. Maar dat er weer zo snel behandeld moest worden hadden we niet echt verwacht. Er ligt weer een blanco nieuw jaar voor ons, waarvan we niet weten wat het gaat brengen, maar we mogen hopen, en hopen is in verwachting uitzien naar herstel, vrede en geluk in wat voor omstandigheden dan ook.

Wij wensen jullie een hoopvol 2018 met veel liefde, geluk en de zegen van God.

Groeten Mieneke en Andries