Er zijn alweer ruim 3 maanden voorbij sinds Mieneke aan de behandelingen begon, of
beter gezegd: toen wij eraan begonnen. Ja, zo voelt het wel, we doen het samen, maar net niet helemaal. Mieneke ondergaat het en dat doet ze heel flink en dapper en met een groot optimisme.
Als het even kan met de fiets (10 km heen en 10 km terug) naar het ziekenhuis, soms nog even binnenwippen bij haar werk en nog snel ff een boodschapje doen. Een bijtertje en gelukkig maar, zo houd ze het goed vol en blijft ze zo lang mogelijk doen wat ze nog kan en graag doet.
Het ene moment kan ze zich ook erg moe voelen, het andere moment is ze onrustig van binnen en heeft ze het gevoel dat ze de buxushaag moet knippen, het gras moet maaien en de zolder moet opruimen. Raar spul hoor die medicatie en wat dat teweeg brengt in je lichaam en geest. Ze probeert er ondanks alles wat van te maken, ‘te dansen in de regen’.
In mijn werk als hulpverlener spreek ik veel mensen die verdriet en pijn met zich meedragen. Van mij mogen ze verwachten dat ik naar hen luister, gevoel en begrip heb voor de pijn en verlies in hun leven. Maar ook dat ik hen bevraag op wat er nog in hun leven is wat het de moeite waard maakt, wat hun leven glans kan geven, waarin nog wel een zonnestraal te zien is. Ik heb de afgelopen jaren geleerd hier vanuit mijn eigen ervaring zorgvuldig en vooral behoedzaam mee om te gaan. Niet te snel naar een antwoord zoeken of een troostend woord te spreken. Ik merk zelf dat ik er meer aan heb in onze situatie wanneer iemand ook eens de woorden uitspreekt die ik vaak denk: “wat een klote ziekte, ik heb er geen woorden voor, wat ben ik geschrokken…” en meer van dat soort primaire gedachten. Zo wisselen bij mij geregeld die gedachten zich af, waarna ik gelukkig de stap kan maken naar wat nog allemaal te genieten valt. En ook dat heb ik de afgelopen jaren zelf steeds meer moeten leren, genieten.”Geniet maar van jullie weekend”, “geniet maar van het mooie weer”, allemaal wensen om te genieten. Best lastig hoor, als je gemoedstoestand niet zo is. Het klinkt dan bijna als een werkwoord, maar op commando genieten is mij nog niet gelukt. In de afgelopen jaren heb ik meer geleerd om de dag te plukken, mijn en onze zegeningen te tellen en vooral te zien dat wat we allemaal nog hebben en dat is veel, heel veel.
Onze kinderen zijn echt een zegen, op hun eigen volwassen manier leven ze mooi en liefdevol mee. Anne die recent weer 30 cm van haar rode haren doneerde en Mieneke regelmatig vergezelt in het ziekenhuis, Maartje en Michel die een lampion doneerden met Mieneke’s naam erop en regelmatig even informeren hoe het gaat en Wilbert die zeer geregeld na zijn werktijd aan het eind van de middag even binnenwipt. Allen leven ze mee en zijn ze er voor ons, Mieneke en ik hopen er nog lang voor hen te zijn!
Dat we niet alleen dit pad bewandelen merken we ook in de vele kaartjes, Whatsappjes, e-mailtjes, facebookreacties, bezoekjes en belletjes. Heel wat gebeden en wensen stijgen op. Dank daarvoor lieve vrienden, collega’s en familie, het is hartverwarmend. Ik hoop en bidt dat het mij en Mieneke lukt om ondanks deze moeilijke periode en kwetsbare tijd de mooie dingen in ons leven te blijven zien. Dat we anderen mogen bemoedigen door de manier waarop we deze reis doormaken. De Hemelse Vader geeft ons daarvoor de kracht en troost en geeft ons niet meer te dragen dan we aankunnen.
Hieronder nog de tekst van een lied van Bastiaan Ragas, het staat niet op YouTube, maar wel op Spotify. In zijn eenvoud erg mooi.
Dansen in de Regen
Nu het allemaal heel anders loopt
en ik niet meer goed weet waar ik sta.
Nu het niet is wat ik had gehoopt
loop ik de feiten achterna.
Nu het onweer zomaar toeslaat
op een wolkeloze dag.
De bliksem sloeg in voor ik hem zag
vind ik mijzelf juist in de tegenslag.
Ik kan zeiken, ik kan zeuren, ik kan zoeken naar een betere balans,
maar het beste is als ik in de regen dans.
Ik kan bidden dat de storm verdwijnt
Ik kan wachten tot de wind weer ligt
Ik kan schuilen tot de zon weer schijnt
Ik kan hopen op het tegenlicht
Ik kan binnen blijven zitten tot de hemel open gaat
Ik kan doen of er geen tegenwind bestaat
Maar zo verlies ik het, vroeg of laat.
Ik kan zeiken, ik kan zeuren, ik kan zoeken naar een betere balans,
Wat een mooie en bemoedigende woorden van Andries. wat fijn dat Mieneke zoveel steun aan jou en van de kinderen heeft. Wij wensen jullie allebei Gods kracht en heel veel sterkte toe. om hier doorheen te komen. Hartelijke groeten van Kees en Greetje Vos
Al enige tijd ben ik “lid” van Mieneke haar Blog, wat kan zij alles mooi verwoorden. Ik heb al veel aan jullie gedacht!, zeker nu.
Verrassend dat jij een stuk schrijf en hoe herkenbaar zijn de dingen die je schrijft. Vorig voorjaar kocht ik een kaart, met daarop “Life isn’t about waiting for the storm to pass. It’s about learning to dance in the rain”. Recent heb ik de kaart opgehangen in ons eigen huis. Ik kan en moet nog wel wat danslessen volgen, maar het gaat steeds een beetje beter.
Dank voor je bijdrage aan Mieneke haar Blog, ook een soort dansles en groeten voor jullie allen
Mooi geschreven broer! Ook bij ons miezert het soms behoorlijk door.
We denken veel aan jullie en bidden voor een goed verloop. We zijn trots op de wijze waarop jullie met deze ziekte omgaan en houden heel veel van jullie en we waaien met jullie wind mee. Gelukkig komt niet alleen de regen van boven, maar ook zeker Gods Zegen.
Blogberichten 
Wat een mooie en bemoedigende woorden van Andries. wat fijn dat Mieneke zoveel steun aan jou en van de kinderen heeft. Wij wensen jullie allebei Gods kracht en heel veel sterkte toe. om hier doorheen te komen. Hartelijke groeten van Kees en Greetje Vos
LikeLike
Dag oom,
Dat heeft u mooi geschreven.
Ik herken wel wat u zegt: soms is het zo moeilijk om de glans en zonnestralen te zien als de wolken en regen de overhand lijken te hebben.
Gelukkig leidt God ons ook door storm en regen altijd weer terug bij Hem, daar zijn we veilig. Hij houdt de paraplu boven ons hoofd.
Knuffel voor jullie allebei.
Liefs van Janneke
LikeLike
Dag Andries,
Al enige tijd ben ik “lid” van Mieneke haar Blog, wat kan zij alles mooi verwoorden. Ik heb al veel aan jullie gedacht!, zeker nu.
Verrassend dat jij een stuk schrijf en hoe herkenbaar zijn de dingen die je schrijft. Vorig voorjaar kocht ik een kaart, met daarop “Life isn’t about waiting for the storm to pass. It’s about learning to dance in the rain”. Recent heb ik de kaart opgehangen in ons eigen huis. Ik kan en moet nog wel wat danslessen volgen, maar het gaat steeds een beetje beter.
Dank voor je bijdrage aan Mieneke haar Blog, ook een soort dansles en groeten voor jullie allen
Inge
LikeGeliked door 1 persoon
Mooi geschreven broer! Ook bij ons miezert het soms behoorlijk door.
We denken veel aan jullie en bidden voor een goed verloop. We zijn trots op de wijze waarop jullie met deze ziekte omgaan en houden heel veel van jullie en we waaien met jullie wind mee. Gelukkig komt niet alleen de regen van boven, maar ook zeker Gods Zegen.
Lieve groet,
Wilko
LikeLike
Dank je, Andries!
LikeLike