Deze week zit ik alweer in de laatste week van kuur 4. Door het schema van medicatie, infusen/ziekenhuisbezoeken zijn de afgelopen maanden toch wel erg snel voorbij gegaan. Na deze week even een korte ‘vakantie’ en dan zal ik er toch aan moeten: de opname in het ziekenhuis op dinsdag 27 februari, de verjaardag van Anne. Die dag krijg ik eerst een lijn ingebracht waarmee ik daarna de medicatie, chemo en de stamcellen enz. toegediend krijg. Die avond mag ik nog naar huis en thuis slapen en moet ik me de volgende dag weer melden voor de hoge dosering chemo’s (Melfalan) die ik dan zal krijgen voorafgaand aan de stamceltransplantatie die vrijdag 2 maart zal plaatsvinden.

De afgelopen week sloeg de vermoeidheid toe en mijn eetlust werd aanzienlijk minder. Ik was moeilijk vooruit te branden, lezen werd steeds vermoeiender en ik had er ook geen zin meer in. Vervolgens zit je dan met je gedachten alleen en dat werkt ook niet altijd zo opwekkend. Muziek luisteren en af en toe televisie kijken blijken dan een goede optie. Om te gaan wandelen of fietsen moest ik mezelf een enorme trap onder mijn achterste geven en uitstelgedrag lag flink op de loer. Toen ik zondagnacht wakker werd van enorme jeuk aan mijn handen, ging bij een lichtje branden. Ik miste mijn pepmiddel! Ik was gestopt met de prednison om de allergische reactie van de Lenalidomide tegen te gaan. Dat ging de eerste weken goed, maar nu lijk ik mezelf toch tekort te doen. De jeuk aan mijn handen kwam ook niet uit de lucht vallen en daarom ben ik maandag toch maar weer gestart met de prednison. Deze lijkt wel weer te werken. Dinsdag was het zulk mooi weer en werd ik zo blij van de zon, dat ik gewoon naar buiten getrokken werd. Niet veel later zat ik op de fiets een genoot ik van de route langs het prachtige Valleikanaal richting Woudenberg. Ik heb genoten van het mooie winterweer, de zonnestralen in mijn gezicht, de bolletjes wol, lees schapen, in het landschap en de mooie contouren van de kale bomen, die hier en daar al weer wat knoppen laten zien.

Ik ben dankbaar voor de energie die ik nog heb ondanks de kuren en de zware medicatie die ik binnen krijg. God is trouw, we kunnen altijd terug vallen op Hem, wat er ook gebeurt. Hij is ons fundament en onze rots.

Mijn gebed is:

God van trouw,

U verandert nooit,

Eeuwige, U mijn vredevorst

Aller Heer, ik vertrouw op U.

Heer ik roep tot U,

Opnieuw en opnieuw.

U bent mijn rots wanneer ik wankel,

U richt mij op wanneer ik val.

Dwars door de storm

Bent U Heer, het anker;

Ik stel mijn hoop allen op U.

Opwekking 542