In deze 40-dagentijd voor Pasen hebben veel christenen een bepaalde manier van vasten gevonden, door bijvoorbeeld niet meer te snoepen, of juist geen koffie te drinken, geen tv kijken of met sociale media bezig zijn. En het zal vast niet meevallen om dit vol te houden. Maar het is wel een goede manier om je op die momenten te richten op God. Toen ik opgenomen werd in het ziekenhuis had ik me nog niet op die manier bezig gehouden met vasten. Integendeel! Ik wilde nog zoveel ik kon genieten van lekker eten samen met anderen. Inmiddels ben ik ook in mijn ‘vastentijd’ aangekomen, al is het niet geheel vrijwillig. Sinds zes dagen krijg en houd ik niets meer binnen. Mijn dagen zijn niet meer opgedeeld in eetmomenten. En ja, de voedingsassistenten komen iedere keer heel vriendelijk vragen of ik iets wil eten, een soepje of zo 😝. Maar de geur alleen al! Als Andries er is laat hij van te voren even weten dat ze niet langs hoeven te komen. De diëtiste heeft ook al erg haar best gedaan met allerlei aantrekkelijke shakes of toetjes, helaas, ook die verdwenen uiteindelijk in het verkeerde zakje. Nu dus letterlijk aan het vasten. Maar ja van een prestatie kun je nu ook weer niet spreken. Toch zijn die eetmomenten op een dag wel een soort van rustpunten. Die ik nu maar anders invul door het luisteren naar een lied, een stukje lezen uit de Bijbel, of een stukje bijbelstudie. Uiteraard als ik daar toe instaat ben, want dat wisselt nogal. Door de medicatie die ik krijg tegen de misselijkheid, de Lorazepam, word ik wat slaperig. Delen van de dag breng ik dan ook slapend door. Gaat toch mijn wens een keer in vervulling: een winterslaap houden en ergens eind maart wakker worden. Mocht je je afvragen hoe ik er nu aan toe ben na zes dagen geen eten: zwak en beroerd, maar gelukkig hangt er inmiddels een zak met infuusvoeding naast mijn bed, deze zorgt voor de nodige basis en calorieën.

De bloedwaarden worden gestaag minder. Het klinkt raar maar dat is de bedoeling ook. Ik zit nu echt in mijn dip, het meest kwetsbare moment van de behandeling. Geen uitstapjes meer, maar wel bezoek (zonder meedragende virussen) en jassen buiten de kamer laten graag. De deur mag nog open, ik ben gelukkig niet opgesloten. In de kamers om mij heen liggen mannen met een zelfde soort behandeling, de één wat verder dan de ander, maar het zijn nogal gezellige mannen die wat leven in de brouwerij brengen. Het personeel is fantastisch, vaak in voor een geintje, het is dus soms een gezellig boel hier op de gang.

Afgelopen zondagen is er voor mij in meerdere kerken gebeden, ook is er persoonlijk veel voor mij gebeden, vooral om kracht en rust. Het is zo bijzonder dat ik die rust van het begin af aan heb ervaren en de kracht om dat aan te kunnen wat je te dragen krijgt.  God is groot!

 

Lieve groet, Mieneke