Om zonnestralen zit ik deze week niet verlegen. Dacht ik in de lente thuis te komen, lijkt het er op dat we deze overslaan en gelijk in de zomer te zijn beland. Ik zit vandaag in mijn zomerjurkje alsof het juli is in plaats van april. Maar genieten is het wel!
Na anderhalve week thuis ben ik inmiddels goed geland. Zo langzamerhand begin ik de regie van het huishouden weer over te nemen, al kan ik zelf lang niet alles, het delegeren gaat me inmiddels al aardig af. 😉 We beginnen met elkaar het ritme er goed in te krijgen, en de rust keert een beetje terug. Andries heeft zijn werk weer opgepakt, hij had er weer zin in en het gaat hem goed af. Ook mijn wereldje wordt weer wat groter, letterlijk, het huis is wat groter dan de ziekenhuiskamer, ik maak af een toe een korte wandeling, en Andries duwt me regelmatig voor een rondje Valleikanaal in de rolstoel voor een langere wandeling, waarvan ik steeds probeer om een langer gedeelte zelf te wandelen. Zo merk ik dat mijn conditie elke dag wat vooruitgang boekt.
Ik geniet volop van mijn eigen eten, dit is in een week tijd enorm verbeterd. En dat is maar goed ook, want dit is voor het herstel heel belangrijk, helemaal nu ik weer wat meer ga bewegen. Zo af en toe maak ik zelf alweer wat klaar, een soepje of een salade, met enig kunst en vliegwerk, maar als je iets graag wil wordt je best wel inventief.
De fysio is ook gestart en ik heb aardig wat oefeningen mee naar huis gekregen die mijn spieren weer moeten versterken, wat uiteraard uitloopt op spierpijn. 😏 De juiste balans daar in vinden is nog een hele kunst (vooral als je het niet kan laten om nog dingen in huis te doen 😜) Deze oefeningen zijn vooral gericht op mijn armen en schouders. Het is nog steeds raar om te merken dat je bepaalde handelingen niet kan doen omdat je of te weinig kracht hebt of omdat er iets mis gaat in de aansturing via de zenuwen. Vooral die laatste is bij tijden behoorlijk frustrerend. Over een paar weken staat er een afspraak bij de neuroloog gepland, dan worden mijn zenuwen in mijn armen doorgemeten om te kijken wat er nog aan activiteit aanwezig is.
Ondertussen hebben we de hele week in spanning gezeten om de gezondheid van Andries zijn nicht Jannica, die met acuut leverfalen opgenomen was in het ziekenhuis en een levertransplantatie moest hebben anders zou ze het niet overleven. Ze is nog maar 29 jaar, heeft een man en een dochtertje van twee. Gelukkig was er zondag eindelijk een lever beschikbaar, ze is gelijk geopereerd en de lever lijkt het goed te doen. Door deze levensbedreigende situatie van Jannica ben ik mijn eigen situatie wat gaan relativeren. Ik kan nog steeds behandeld worden, ik ben er nog, al zal de kwaliteit van leven anders worden, maar ik hoef er tenslotte ook alleen maar ‘te zijn’, vandaag.
Mieneke
Blogberichten 