Ik mag weer een keer. Het is weer tijd voor het driemaandelijkse APD-infuus. En ik moet zeggen, het valt me niet mee om weer een ochtend de ziekenhuissfeer in te ademen. Niets ten nadele van het personeel hier, want ze doen erg hun best, maar de tijd dat ik hier lag heeft toch zijn sporen nagelaten. Daarbij komt nog dat de overgang van ‘op vakantie zijn’ naar een ziekenhuisstoel met infuus wel wat groot is.
Maandagmiddag zijn we thuisgekomen van een heerlijke trip door Engeland. Via het koninklijke Windsor Castle, waar we een bezoek hebben gebracht, zijn we doorgereden naar het prachtige Cornwall. We verbleven daar in een kleine cottage in het toeristische, maar net niet te drukke havenplaatsje Fowey (spreek uit als Foy, rijmend op ‘Joy’ 😊) waar vandaan we prachtige wandelingen hebben gemaakt langs de Zuid-westkust van Cornwall en we tripjes hebben gedaan naar andere plaatsen en mooie tuinen, nationale parken waarin we eindeloos konden wandelen, picknicken of juist wat luxer uit eten. Je móet hier wel tot rust komen, het ‘Slow’ wat vanwege de smalle weggetjes voor zo’n beetje elke bocht op de weg staat, zorgt er niet alleen voor dat je rustig gaat rijden, maar herinnert je er ook aan: ‘doe maar rustig aan, het is vakantie’ en dan word je vanzelf rustig. We zijn allebei een beetje verliefd geworden op de sfeer en de uitzichten van dit prachtige landschap. Toen we de laatste avond weer met een kopje koffie naar het haventje waren gelopen om de bedrijvigheid van de in- en uitgaande roeibootjes, kano’s en motorbootjes gade te slaan, verzuchtten we allebei dat we nog niet weg wilden. Het ‘Slow’ had helemaal bezit genomen van ons.
En nu zijn we weer thuis en staat er weer van alles gepland in mijn agenda: bloed prikken, APD- infuus en revalidatie in het ziekenhuis en een bezoek aan de bedrijfsarts. Alles wat ik voor een tijdje ergens weg kon stoppen in een donker hoekje van mijn geheugen komt nu weer dubbel en dwars terug. Tijdens de vakantie heb ik mijn oefeningen even gelaten voor wat ze waren, toch heb ik gemerkt dat de functionaliteit van mijn linkerarm enorm verbeterd is. Het verrast me regelmatig dat ik op een normale manier mijn arm beweeg, dat ik een kopje koffie links kan vasthouden én er vervolgens uit kan drinken of mijn oude vertrouwde bewegingen automatisch oppak. Nu weer even goed gaan trainen op spierkracht.
De komende periode kunnen we ons zeker druk maken met geplande afspraken, klussen in huis, start maken met re-integreren of Maartje en Michel helpen met verhuizen, maar ik hoop dat we het ‘Slow’ van Cornwall nog even kunnen vast houden!
Groetjes Mieneke
Onderstaand nummer zongen we in de kerkdienst die we bezochten in Fowey:
Blogberichten 