Het jaar nadert zijn einde met rasse schreden, en dan komt bij mij altijd zo’n moment van terugkijken, net wanneer de kerstdagen voorbij zijn, de koelkast weer leeg en je moet gaan nadenken over de inkopen voor de jaarwisseling. Ik was nooit zo van het terugkijken, meer van het vooruitkijken, whats next, zeg maar, op naar het volgende. Maar sinds ik ziek ben, is vooruitkijken niet meer zo belangrijk, of hoort dat misschien ook bij het ouder worden? Terugkijken naar het het afgelopen jaar heeft ook zo zijn uitdagingen. Een enerverend jaar, met hoogte- en dieptepunten. Een zware ziekenhuisperiode, waarin het vechten was tegen de complicaties van de behandeling, een donkere periode, een dieptepunt. Toch is het niet zo zwart-wit. Want tijdens deze periode waren er ook lichtpunten, fijne momenten met elkaar als gezin, fijne momenten met familie en vrienden. De hoogtepunten van het afgelopen jaar zijn dan niet automatisch de momenten dat het goed ging, de vakanties of uitjes, maar juist het samenzijn met elkaar, het samen eten of zelf mijn eten klaarmaken, de overwinningen, het resultaat van het vele oefeningen doen, zelf mijn kopje thee weer inschenken. Toen ik uit het ziekenhuis kwam en ik nog veel last had van de zenuwbeschadiging in mijn armen sprongen de tranen mij soms in de ogen als ik het leuke filmpje bekeek van het uitje met Anne naar Malaga. Ik vroeg me af of ik dit ooit weer zou kunnen doen. Maar toen het eenmaal zomer was, was ik alweer zover hersteld dat we op vakantie gingen en in september heb ik nog een reisje gemaakt naar Barcelona met Maartje en Anne. En inmiddels ben ik weer aan het werk. Ik had niet durven hopen dat het herstel zo voorspoedig zou gaan.
Donderdag had ik weer een controle van de bloedwaarden en deze zagen er goed uit. De M-proteïne staat op 0, en is dus mooi stabiel. Deze week staat er nog een CT-scan gepland ter controle van mijn ruggenwervel. De beschadigde ruggenwervel begint de laatste tijd wat op te spelen, waarschijnlijk omdat ik steeds meer ga doen. Met de uitslag van deze scan kan ik met de fysio bekijken wat we hier nog in kunnen verbeteren.
Ik kijk met dankbaarheid terug naar het afgelopen jaar. In alles is God mij nabij geweest, al heb ik dat niet altijd zo gevoeld, maar Hij was er en dat wist ik. Met kerst kwam Hij zo dicht bij ons, in mijn, onze ellende, om zo te laten zien hoeveel Hij van ons houdt, om ons te laten vóelen hoeveel Hij van ons houdt, omdat Hij dichtbij ons wil zijn en vooruitkijken wordt dan hoop en vertrouwen. Vol vertrouwen kijk ik naar het komende jaar want God gaat met mij en ons mee.
De volgende keer laat ik weten wanneer ons kleinkind is geboren, op dit moment nog niet, we wachten het nog rustig af. Verder wens ik jullie, ook namens Andries, allemaal een goed en gezegend 2019!
Groet, Mieneke
Blogberichten 