Maand: mei 2022

De eerste kuur zit er op
Vanmorgen ben ik voor de vierde sessie geweest, dat betekent dat de eerste kuur (4 sessies) er op zit. Twee weken geleden ging het niet goed en het duurde even voor ik daar weer bovenop was. Na overleg met de arts zijn we even gestopt met de lenalidomide, omdat deze behoorlijk wat vervelende bijwerkingen kan hebben. Deze week zou daarvan de ‘rustweek’ zijn. De misselijkheid blijft wel vervelend, vooral de eerste dagen na de toediening van de Daratumumab. Eetlust is een dingetje, ik blijf zoeken naar wat ik aantrekkelijk vind om te eten en ook nog bijdraagt aan mijn gezondheid uiteraard. Het vervelende is dat ik juist zin in heb in heel zoet óf heel zout! Groente, sla, rauwkost of fruit is dan wel een beetje laffe kost, maar met een scheut hete chiliolie o.i.d. is het nog te eten.

Moe, moe, moe…
Het liefst zou ik de hele dag op de bank of buiten in de zon blijven zitten, of in de ochtend in mijn bed blijven liggen. Tegelijk niks voor mij… én bewegen is nu eenmaal beter dat stilzitten, al is het maar even of heel rustig. Daarom zit dat stemmetje toch steeds in mijn hoofd, waarin ik mezelf toespreek én er toch plannetjes in mijn brein ontstaan. ‘Eerst even lezen, dan een stukje lopen’, of, ‘ik haal maar niet te veel boodschappen, dan kan ik morgen nog een keer’. Het blijft zoeken naar de juiste balans, want plannen worden nog al eens anders. 😏

Zonnestraal
De zonnestraal van de dag, die stralen zijn er overvloedig de afgelopen weken, ook al voel ik mij beroerd, de zon is uitbundig aanwezig. Gelukkig kan ik er ook van genieten als ik me even te beroerd voel om ín de zon te zitten. Maar afgelopen weekend hebben we het moment toch gepakt. Zaterdag voelde ik me goed genoeg om op een rustig tempo een Klompenpad te lopen in de Betuwe. Het was er heel rustig en prachtig om te lopen. We zijn zelfs nog even ergens wat gaan eten op een terras in het avondzonnetje, mijn dag kon niet meer stuk.

God is goed
Zondag zijn we samen naar de kerk geweest en zongen we in de dienst ‘God You’re so good’. Het raakte mij en ik voelde Gods nabijheid zo dichtbij (en dat is echt niet altijd zo!):

‘I am blessed, I am called
I am healed (!), I am whole
I am saved in Jesus’ name
Highly favored, anointed
Filled with Your power
For the glory of Jesus’ name
God you’re so good!

Het was even een drempel om in een volle kerkzaal te zitten, maar ik ben zo dankbaar dat ik geweest ben en vol innerlijke kracht kan ik er deze week weer tegen aan!

Lieve groet,
Mieneke

En terwijl de bevrijdingsfeesten losbarsten in het land, lig ik nog na te shaken van een paar pittige dagen. Nadat ik in het weekend aardig opgeknapt was en we ook nog eens een fijn weekend met mijn familie hebben gehad, was ik maandag vol goede moed om de volgende behandeling in te gaan. Tot ik ’s avonds vanuit het niets hondsberoerd werd. Ik zal jullie de details besparen, maar voor die nacht was het toilet (met een emmer tussen mijn benen) mijn toevluchtsoord. Na deze slapeloze nacht moest ik mijn 2e behandeling ingaan en stond ik opeens 5-0 achter. Nadat ik me in mijn kleren had gehesen en Wilbert mij netjes in het ziekenhuis had afgeleverd ging het, eenmaal in de behandelstoel, helemaal niet goed. De verpleegkundige schrok van mijn veel te lage bloeddruk en heeft snel een bed voor me geregeld, waar ik binnen een mum van tijd aan het infuus lag.

Opgeschort
De behandeling werd even opgeschort want er moest eerst het een en ander uitgezocht worden. Er volgden een bloedonderzoek en een hartfilmpje waarvan ik de uitslag slapend heb afgewacht. Na een uurtje kwam dat binnen en daar kwamen gelukkig geen verontrustende dingen uit. Waarschijnlijk had ik last van een buikvirus…. pech.
Na overleg met de arts werd de behandeling toch doorgezet en die spuit was zo gezet. Daarna nog 3 uur wachttijd die ik ook weer slapend heb doorgebracht. Inmiddels was Andries gearriveerd, en die zag ik op een gegeven moment met zijn hoofd op de tafel een uiltje knappen. Ik had hem nogal wakker gehouden die nacht. Sorry schat…

Bevrijdingsdag
Zo voelt het voor mij nog even niet. Gisteren en vandaag is mijn bed nog mijn grootste vriend. Vanavond ben ik even naar buiten geweest voor een wandelingetje, dat heeft wel even geholpen om de stress uit mijn lijf te lopen. Mij nu weer aanpassen aan de omstandigheden, dat het toch weer anders gaat dan ik had gehoopt, dat vraagt wel weer wat incasseringsvermogen. En ja, dit gaat vast weer goed komen, maar de onzekerheid, het niet weten, kan zo fnuikend zijn. Wie zegt mij dat het de volgende keer anders zal zijn, of blijft dit de komende weken een terugkerend proces, hoe hou ik dat vol?
Vandaag vierden we bevrijdingsdag, een dag van bevrijding na alle verliezen die zijn geleden. En ik heb die bevrijding meegevierd. Al was het vanuit mijn bed. Ik weet dat ik me ‘bevrijd’ mag voelen, ook al zit ik vast in een ziek lijf.
Eens komt er een dag van vrede, waar geen ziekte, pijn, oorlog of gebrokenheid meer zal zijn. Eenmaal is het vechten voorbij, dan zien we Uw macht en Uw pracht!

‘Ik sluit mijn ogen en vertrouw op Uw licht dat over mijn leven schijnt. Ik bid dat ik mag opstaan in Uw kracht.‘

Liefs Mieneke