Favoriet
Wat is je meest favoriete maand? Een van de vragen die ik onlangs heb beantwoord in het boek ‘Mam, vertel eens’ wat ik eerder van Anne had gekregen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken: de maand mei. De maand die vol zit met warme beloften voor een veelbelovende zomer. De maand waarin we de winter voorgoed achter ons kunnen laten. De meidoorn en het fluitenkruid bloeien uitbundig, als bruiden wachtend op hun bruidegom. Tijdens onze fietstocht vorige week in Zuid-Beveland was het zoveel dat we ogen te kort kwamen, kan iets ‘too much’ zijn?
Nog steeds onder controle
De Kahler blijft nog steeds goed onder controle met de behandeling die ruim een jaar geleden is ingezet. Wel blijkt bij elke start van een kuur dat mijn weerstand (de witte bloedlichaampjes) erg laag is, en maandag was het zo laag dat ik deze week een extra rustweek krijg. Dit zal na de volgende kuren worden voortgezet, omdat ik kennelijk die extra tijd nodig heb. De Kahler is in het bloed niet meer te meten. Het is dus nu zaak om te kijken hoe we zoveel mogelijk ‘kwaliteit van leven’ kunnen bereiken tijdens de behandelingen. Ik ben gelijk gaan kijken wat dit nieuwe kurenschema voor gevolgen heeft voor de (vakantie)plannen die we al hebben gemaakt, maar zoals het er nu uitziet komt het alleen maar beter uit en hoef ik niets te annuleren.
Wat is er ‘too much’
De bloedwaarden zijn niet too much, maar wat er zich in ons leven afspeelt is best veel, het begint met het één en dan komt er nog iets bij, en nog eens iets en als je de balans op maakt is het bij elkaar een heel bord vol. Zo zijn er familieleden met nare ziektes en behandelingen, (ik ga niet in details treden, iets met privacy en AVG) maar daarnaast, en dat kan ik wel zeggen, ligt mijn lieve schoonmama sinds 5 weken in het hospice. We hebben dit niet aan zien komen, maar gelukkig rest ons nog tijd om afscheid te nemen, al valt dit zwaar. Voor ons is het steeds weer een eind rijden om haar weer even te kunnen zien, dit vergt nogal wat planning en heeft prioriteit op andere aangelegenheden, en gezien mijn lage energieniveau blijft er dus wel wat liggen.
En sinds 1 mei is Anne echt verhuisd naar Goes, en hebben wij een beetje last van het ‘lege nestsyndroom’…. met wie moet ik nu onze favo series kijken, of even vragen of dat nieuwe shirt mij wel goed staat, of ‘kook jij vandaag?’ of …. ?
Oja, dan is er ook nog dat gedoe aan ons huis, wat verduurzaamd wordt. Een nieuw dak, steigers om ons huis en in de tuin tussen mijn mooie bloeiende planten (waren we net genomineerd voor de mooiste voortuin van de wijk: ‘Pas op, voor mijn planten!’). En een nieuw dak leggen, net in de week dat er regelmatig een flinke hoosbui valt vraagt natuurlijk om problemen. Net op het moment dat de dakgoten eraf waren gehaald valt er weer zo’n bui en stroomt het water via de spouwmuren de keuken, de gang en de woonkamer naar binnen, de emmers waren niet aan te slepen…. oké, dit klinkt heel dramatisch, uiteindelijk viel de schade wel mee, al zullen we het plafond van de aanbouw opnieuw moeten schilderen, wordt nog een verzekeringsdingetje.
Gesprekken
Ondertussen blijf ik nog steeds zoeken naar een goede balans in wat ik wel en niet kan doen en me ook nog een beetje nuttig voelen. Wanneer doe ik er nog toe? Waar leg ik de lat en is die wel reëel? In gesprekken met een psycholoog bij het Helen Dowling Instituut probeer ik daar antwoorden op te zoeken en meer rust te vinden in deze nieuwe situatie. Alles bij elkaar: kan het too much zijn….?
Vanmorgen luisterde ik naar een mooi lied waarin de volgende zinnen mij erg raakten:
Mijn ziel blijft wachten hier in Uw huis
Totdat het rust vind bij U
Wat ik kan geven leg ik voor U neer,
Voor mij de genade voor U alle eer….’
Lieve groet,
Mieneke
Blogberichten 