Herfst
Ik kan er niet meer omheen, het is herfst geworden. Iedereen die mijn blog al wat langer leest weet dat ik dan het liefst beland in een lange winterslaap om me dan ergens in het voorjaar uitgebreid uit te rekken met de prikkende warmte van de zon in mijn gezicht. Och, was ik maar als een beer geboren, maar dan wel een zachte knuffelbeer.
Nu las ik laatst een artikeltje over dit jaargetij die me een nieuw inzicht gaf. In de herfst bereid de natuur zich voor op de winter. De bomen laten hun blad vallen om krachten te sparen, ze zouden de winter niet overleven, en de dieren zoeken hun warme winterplekken op om zich rustig te houden en zo de winter door te komen. Vooral die rust spreekt me aan. Zou het niet mooi zijn als we dat allemaal konden doen, korte dagen waarin je zorgt voor de nodige boodschappen en frisse buitenlucht, je moet natuurlijk wel eten, en dan vervolgens lekker lange avonden, tot rust komen, nieuwe ideeën opdoen, zou dit niet heel veel burn outs schelen? Mmm…misschien wat onrealistisch en voor sommige mensen niet uitdagend genoeg, maar dit is wel hoe mijn leven er nu zo ongeveer uitziet.

De afgelopen maanden
De nazomer was op de een of andere manier nogal intensief, de vermoeidheid was continue aanwezig waardoor ik minder eetlust had en daardoor ook weer minder energie, een vicieuze cirkel waar ik geen vat op had. Soms sleepte ik mij door de dagen heen. Gelukkig is dit sinds een week of 4 minder geworden. Na de rustweken van de voorlaatste kuur voelde ik me beter, we zijn zelfs nog een weekend met onze (pas aangeschafte) caravan weg geweest. Het was niet het beste weekend want het weer was net omgeslagen, maar we hebben hem goed kunnen uittesten. Hij is waterdicht en de kachel doet het goed! 😉
Sinds ik met de laatste kuur begonnen ben 4 weken geleden ben ik minder vermoeid dan de tijd daarvoor. Het is voor mij nog niet duidelijk waardoor dit komt, maar ik ben er voor nu blij mee.

Acceptatie
Het zou natuurlijk kunnen komen omdat ik nu op een punt ben dat ik minder nadenk over allerlei keuzes die ik moet maken, dat ik dingen makkelijker loslaat, niet altijd alles gelijk ‘af’ wil hebben en me probeer te focussen op het doen van één ding tegelijk. In de afgelopen maanden hebben de gesprekken die ik bij het HDI heb mij geholpen in het trainen van nieuwe patronen, het maken van keuzes en het accepteren van de consequenties van een leven tijdens ziekte wat niet mijn keuze zou zijn. En gelukkig is er dan ook nog heel veel moois te ontdekken. Nu kan ik aan een klus(je) beginnen zonder gelijk te plannen hoe laat ik het af wil hebben, te bedenken wat precies het eindresultaat moet zijn en kan ik ook nog eens genieten van het proces. Hoe leuk is het dan om de zoldertrap te verven…. o, die moet nog gebeuren, misschien is dat wat te voorbarig. 🫣 Soms, nee eigenlijk best wel regelmatig loopt de dag anders dan ik bedacht had, omdat ik niet meer vast zit aan mijn ‘planning’ van die ochtend.

Stabiel
Wat betreft meneer Kahler, die wordt nog goed onder de duim gehouden door de immunotherapie. Volgende week start er weer een nieuwe kuur, na 2 weken rust. Dat betekent altijd weer een bloedprikmoment en dan zal moeten blijken of het ook deze keer nog steeds stabiel is.

Winterslaap?
Wat die winterslaap betreft, ik denk dat ik de winter maar ga omarmen, tot rust komen tijdens lange avonden, en op momenten dat het licht is veel naar buiten, wandelen en fietsen. Is dat saai? Ja, soms wel, maar daar staan genoeg mooie dingen tegenover. Er is elke dag een zonnestraal te vinden!

Lieve groet,
Mieneke

Wandelen over de Grebbelinidijk, die gewoon in ‘onze achtertuin’ ligt.