Op bezoek
Het is een vrijdag begin december dat wij met onze kleinzoon Lenn van ruim 2 jaar op bezoek gaan bij mijn vader. Voor diegene die het niet weten, mijn vader woont op de verpleegafdeling voor mensen met dementie in de Wijngaard. Een gesprek voeren met mijn vader zit er niet meer echt in, maar als je kinderen meeneemt naar deze afdeling dan gebeurt er altijd iets, het lijkt wel of de bewoners even wakker worden. De ogen lichten op en ze beginnen te praten en te lachen en worden gelijk geactiveerd. Zo ook nu, de interactie is zo leuk om te zien. Mijn vader kreeg net een sinterklaascadeau. Het was een kubus met allemaal ‘doedingen’. Radartjes, sleuteltjes, klittenband en nog wat van dat soort dingen. Samen met Lenn ontdekte hij wat je er allemaal mee kon doen. Echt genieten om dit te zien, jong en oud. Wat zou het toch mooi zijn om een kinderdagverblijf in een verpleeghuis te hebben. Het uitzicht op het speelterrein.
Virussen
Het omarmen van de winter is wel een enorme uitdaging gebleken. Wij slepen ons door de decembermaand heen. De bezoekjes aan mijn vader moeten even op zich laten wachten want de virussen vliegen hier in de rondte. Andries is al weken aan het kwakkelen en waar hij dacht dat het weer wat beter ging kwam er een oorontsteking en een coronabesmetting om de hoek kijken. Die coronabesmetting had hij waarschijnlijk van mij, want ik had deze ook al opgelopen en dit is nog niet helemaal voorbij, even daarvoor had ik al een paar dagen met buikgriep op bed gelegen. Kerst liep daardoor een beetje anders dan we hadden gepland. Het diner in Zeeland met de hele familie hebben we voorbij moeten laten gaan en de kerkdiensten hebben we op de bank gestreamd. Dat laatste vond ik zelf niet zo heel erg, want zulke drukbezette diensten vind ik erg vermoeiend. Op tweede kerstdag moest ik weer in het ziekenhuis zijn voor de start van de nieuwe kuur. Dit gaat gewoon door met kerst. Maar de zon scheen in de ochtend en ik heb lekker de fiets naar Amersfoort gepakt en genoten van dit fietstochtje in de zon. In de middag was het nog steeds droog en hebben wij de hoogwaterstanden langs de Kromme Rijn bekeken en een heerlijke wandeling kunnen maken.
Met pensioen
Het is een intensief jaar geweest. En niet alleen op persoonlijk vlak, wat is er veel gebeurd in de wereld om ons heen, oorlogen, de politiek, de klimaatcrisis, het kan me allemaal flink bezig houden. Ik heb me veel moeten aanpassen aan een ander leven, binnenkort neem ik afscheid van mijn werk, wat ruim 18 jaar mijn tweede ‘thuis’ was. Ik ga het maar zien als een vervroegde pensionering. Maar het blijft soms wel lastig, waar leeftijdgenoten nog een carrièreswitch maken, ga ik al met ‘pensioen’. Ik hoop dat er nog genoeg dingen op mijn pad komen waarin ik van betekenis mag zijn. En die zijn er al, dat weet ik, maar ik moet wat dichterbij kijken. Dagelijks een bordje eten bij de buurvrouw brengen geeft ook al veel voldoening en is een kleine moeite, maar een groot gebaar voor haar.
En wat is het mooi als je een kaartje van een buurgenoot krijgt en waarin staat dat ze zo blij is dat we dichtbij hen wonen. En dat alleen omdat je regelmatig even een praatje maakt.
Dankbaar
Wij zijn God dankbaar voor alle zegeningen die er ook dit jaar weer mochten zijn. Voor onze (klein)kinderen, onze familie en vrienden en buren om ons heen. Voor de behandelingen die nog steeds goed werken. En wij leggen het komende jaar weer in Zijn handen en doen wat we kunnen. God doet de rest.
‘Maak mij, Heer, met Uw wegen vertrouwd,
leer mij uw paden te gaan.
Wijs mij de weg van uw waarheid en onderricht mij,
want U bent de God die mij redt,
op u blijf ik hopen, elke dag weer.’
Psalm 25:4-5
Kerstkoekjes bakken met Vera lukte nog wel!
Wij wensen jullie allemaal een gezegend 2024!
Lieve groet,
Mieneke
Blogberichten 