Ik zie wazige vlekjes, al een tijdje, alleen met mijn linkeroog. In het begin had ik het niet zo in de gaten, ik knipperde even met mijn ogen als ik zat te lezen, een poosje later maakte ik mijn bril schoon, maar het hielp niet echt. Totdat ik mij realiseerde dat dit niet oké is. Toch maar eens naar de opticien, bedacht ik. Maar iets bedenken en ook doen dat zijn 2 dingen en zo ging er weer een tijdje overheen. En zo gebeurt het dat ik tijdens wat boodschappen doen in het winkelcentrum voorbij de opticien kom en daar maar eens naar binnen stap. Deze had zowaar tijd om gelijk even wat onderzoekjes te doen.
Spoed
Tijdens de gebruikelijke controles komen we aan bij het linkeroog en dat was best even schrikken. Met alleen mijn linkeroog kon ik de grootste letters in het verlichte vlak niet lezen. Het was zelfs zo erg dat de opticien dit ook niet kon meten. Ik zou met dat oog nog maar 20% zien. Hij (en ik ook) schrok hier erg van, binnen anderhalf jaar zo’n achteruitgang is niet normaal. Hij drong er bij mij op aan om zo snel mogelijk naar de oogarts te gaan. Een beetje verdwaasd ben ik met een verwijzing naar de oogarts naar huis gefietst. Gelukkig compenseert mijn rechteroog veel en merk ik weinig van de achteruitgang van mijn linkeroog tijdens het fietsen. Thuisgekomen heb ik direct de huisarts gebeld en met klem om een spoedverwijzing voor de oogarts gevraagd. De verwijzing kwam 2 dagen later, maar toen ik via het digitale portaal een afspraak wilde maken kon dat pas na 6 weken. Inmiddels was het weekend en moest ik tot maandag wachten om hier over te bellen. Die dag heb ik heel wat moeten bewegen om de spoedverwijzing te krijgen, maar het is uiteindelijk gelukt. De Bergman kliniek belde mij de volgende ochtend dat ik diezelfde middag terecht kon.
Maculapuckers
Die middag reed Andries mij naar de oogarts. Ik mocht zelf niet rijden vanwege de vloeistof die ze in mijn ogen moeten druppelen, dan zie je echt wazig! Ik kreeg een zeer uitgebreid onderzoek, met foto’s en vervelende lichtjes in mijn ogen en hangen met je kin op een beugel. Na een uur wist de arts mij te vertellen dat ik 2 aandoeningen heb. De eerste zijn de Maculapuckers, deze veroorzaken de wazige vlekjes. (Als je hier meer van wil weten dan kun je dat hier lezen, daar leggen ze het beter uit dan dat ik dat kan😉) Ik schijn het in beide ogen te hebben, maar heb alleen links last hiervan. Op de foto hieronder krijg je een beetje een idee hoe dat er voor mij uit ziet als ik aan het lezen ben. Gelukkig compenseert rechts dit en heb ik in het dagelijks leven meer bereik dan alleen het centrale deel, de macula.
Scheurtjes
De Maculapuckers zijn vervelend en daar kan eventueel wat aan gedaan worden, maar hier moet ik nog over nadenken. De tweede aandoening was veel ernstiger en had direct aandacht nodig. Het is best even schrikken als je hoort dat je 4 scheurtjes in je netvlies hebt. Dit moest direct behandeld worden! Weer werd mijn oog gedruppeld en hing ik met mijn kin op een beugel om me vervolgens te laten laseren. Het voelde meer als dreunen op mijn oog, maar ik heb het gelukkig volgehouden, wat volgens de oogarts best bijzonder is…
Kan ik nu beter zien? Nee, dat soort laseren is het niet, en de wazige vlekjes zijn ook niet weg, want die komen niet door de scheurtjes. Ik ben nog niet van de oogarts af voorlopig, want hij blijft mij controleren. Gelukkig is het een hele vriendelijk arts die een week later tijdens de controle ook nog eens de tijd nam om te vragen hoe dit nou allemaal voor mij was. En zo hadden we een mooi gesprek over hoe je in het leven staat als je al 10 jaar met kanker leeft.
Engelen
Als de opticien niet zo had aangedrongen op een bezoek aan de oogarts en deze mij niet grondig had onderzocht had ik mijn zicht kunnen verliezen. Dank aan God die twee engelen op mijn pad heeft gebracht!
Blogberichten 