‘Je keek te ver’ is de titel van een boekje geschreven door Marjolein de Vos. Ze beschrijft hierin haar gedachten en wat ze ziet tijdens haar wandelingen door het Groningse landschap. Ik werd op het boekje gewezen door iemand met wie ik sprak over mijn passie voor wandelen. De titel sprak mij aan en online is het binnen een paar klikken besteld en de volgende dag in huis. Nu lees ik met gemak boeken achter elkaar uit, maar dit werd me halverwege wat te filosofisch. Toch heeft de titel mijn wandelingen en mijn blik in de tijd al veranderd, ik heb nogal de neiging te ver vooruit te kijken en wat dichtbij is zonder het te zien voorbij te lopen, zowel letterlijk als figuurlijk. Maar nu resoneert de titel regelmatig door mijn hoofd. Is het niet tijdens het wandelen dan wel als ik plannen bedenk voor over een paar maanden. Na bijna 2 jaar raak ik al een soort van ‘gewend’ aan de kuren, ik weet inmiddels wanneer ik iets moet plannen en wanneer niet omdat ik dan te weinig energie heb. Tegelijk gaat er iets in je hoofd groeien wat er steeds meer vanuit gaat dat dit het nieuwe normaal is en zo blijft… ja, en dan ben je toch weer geneigd om wat verder vooruit te plannen totdat je ineens weer met je neus op de feiten wordt gedrukt.

Spannend
De laatste bloedwaarden laten zien dat de stabiele periode waar ik in zat zijn einde nadert. Er is weer een lichte stijging te zien, niet van de M-proteïne, maar de Kappa’s (free). Zoals ik al eerder schreef is het ‘karakter van dhr Kahler’ veranderd en probeert ie me nu via een andere manier aan te vallen. De CT-scan die gepland werd en ik vorige week moest laten maken was dus best spannend maar liet daarentegen geen afwijkingen zien aan mijn skelet. We kunnen weer even opgelucht ademhalen. Voorlopig blijf ik nog de kuren doen waar ik mee vertrouwd ben. De arts heeft al wel een nieuw ‘pad’ voor mij klaar liggen. Dit gaat om een studie (Teclistamab), het is wel zo dat ik hiervoor moet worden ingeloot, waarbij de kans dat ik deze behandeling kan gaan doen 50% is. Ik hoop dat dit nog even kan wachten tot ergens eind van de zomer….., ja, ik kijk weer te ver…

Afscheid
Het is een feit, na ruim 18 jaar heb ik vorige week echt afscheid genomen van mijn werk. Al geruime tijd weet ik dat dit er aan zat te komen, maar een aantal dagen voor het officiële afscheid begon ik toch wel wat buikpijn te krijgen, zelfs zo erg dat ik een paar dagen haast niet kon eten. Maar wat hadden ze er een mooi moment van gemaakt. Zelfs oud-collega’s zijn opgetrommeld en het was een heerlijk weerzien. Ik ben verwend met cadeaus en waarderende woorden met de uitnodiging om nog regelmatig even langs te komen voor een praatje en de lekkere koffie.

Vooruit
Wat is het mooi om terug te kijken naar mooie herinneringen, maar wat is het heerlijk om vooruit te kijken naar het voorjaar, de zomer die eraan komt, en eind juni de bruiloft van Anne en Gert. Dat is mijn enige zorg, maar ik weet zeker dat de arts daar rekening mee zal houden mocht dit nodig zijn… en nu wil ik niet meer té ver vooruit kijken, ik zag vandaag dat mijn eerste tulpen al in bloei staan in mijn tuin, het is nog maar begin Maart 😳, en ik heb de ouwe zooi nog niet eens uit de tuin gehaald…. misschien eerst dat maar eens gaan doen en genieten van de kleuren die weer tevoorschijn komen.

‘Als je om je heen kijkt, maar je ziet niet wat je hoopt.
En als het lijkt of je al tijden zonder toekomst verder loopt.
Bedenk dan, als je zicht verliest: je loopt in Iemands zicht.
De Aanwezige verliet je niet, want de hemel gaat nooit dicht.’
(Dit is vandaag, Kinga Bán)

Lieve groet,
Mieneke