Nu even niet
Ken je dat, dat je terug wil naar het moment dat je nog niet wist wat je nu wel weet? Vorige week leek er nog ‘niets’ aan de hand. Ik was met nieuwe energie begonnen met wat verfklussen in huis. De pijn in mijn bekken kwam van te weinig beweging, dacht ik. Met de energie die ik nu heb was ik weer lekker aan de wandel. Zon of geen zon, ik zou mijn uren maken. Vorige week werd de pijn erger in plaats van minder en kon ik ook niet meer zonder pijnstillers. Vrijdag stond het controlebezoek bij de oncoloog gepland, dus kon ik met haar overleggen of ik een afspraak met de fysio kon maken. De bloedwaarden zagen er goed uit en we hadden een positief gesprek. Ik moest voor de zekerheid wel even een foto laten maken van mijn bekken, om uit te sluiten dat het toch iets anders zou zijn. De foto kon gelijk gemaakt worden en maandag zou ik worden gebeld over de uitslag.
Toen we thuis waren en we onszelf net verwend hadden met een warme chocomelk met espresso belde de oncoloog al met de uitslag: het was niet goed….
Er is een Kahlerhaard gevonden op mijn schaambeen, wat de pijn in mijn bekken/lies veroorzaakt. Wat een ontzettende domper na zo’n positief bezoek. De arts was zelf ook erg verrast hierdoor en het bevestigt maar weer wat voor een draak van een ziekte dit is. Ik houd er altijd rekening mee, maar alsnog denk ik dan: nu even niet! Niet nu ik me net zo goed voel, dat kan toch niet?! Alles in mij ging in de weerstand. Ik wil dit niet weten, ik wil dit niet moeten vertellen. Mag ik alsjeblieft even terug in de tijd, of gewoon ergens in een hutje op de hei gaan zitten met mijn kop in het zand?
En wat nu?
De realiteit dient zich toch aan: komende vrijdag wordt er een CT-scan gemaakt, om te bevestigen wat er op de foto is gezien en om de rest van mijn skelet in kaart te brengen. Op maandag 3 februari gaan we met de oncoloog bespreken wat de vervolgstappen zullen worden.
Voor mij/ons nog onzeker hoe ons voorjaar eruit gaat zien, maar dat het anders wordt dan ik had gehoopt weet ik zeker.
De kuur die voor deze week gepland staat gaat gewoon door. Voor de komende weken weet ik dat ik nog kan genieten van mijn eten en drinken en van de energie die ik heb. Wandelen ga ik toch blijven proberen, dan maar wat gedoseerd.
Wordt vervolgt lieve mensen!
Toen ik vanmorgen een rondje aan het wandelen was luisterde ik naar een liedje van Matthijn Buwalda: Eén dag per keer…
‘Morgen heeft genoeg aan zichzelf
Gisteren is in de tijd verdwenen
Laat ze maar praten je bent hier mooi wel
En ik beloof elke vandaag met jou te delen
Ik ben met je alle dagen van je leven
Eén dag per keer’
Lieve groet,
Mieneke
Blogberichten 