‘Lekker ontspannen’
Maandagmorgen had ik de PET-scan, die kost iets meer tijd dan een CT-scan, maar daar had ik me dan ook op ingesteld. Weer gewapend met een mooi luisterboek kwam ik de tijd goed door. Er werd een radioactief goedje ingespoten wat zich een weg moest vinden door mijn hele lijf en daarvoor moest ik een klein uur heel stil liggen. Dat uur vloog voorbij en ik voelde me heerlijk ontspannen. Daarna volgde een half uur in/op de scan. Daarbij werd ik lekker ingebakerd, ik mocht geen oortjes in, maar dat was geen probleem, ik was zo ontspannen dat ik steeds wat heb liggen dommelen. Volgens mij zat er toch iets meer in die injectie…
Ik had een stevige espresso nodig voordat ik naar huis ging🥱
Dezelfde avond werd ik gebeld door de arts en er is inderdaad nog een plek op mijn linkerschouder te zien, wat ik verwacht had.

Bestraling
Woensdag werd ik al gebeld door het UMC Utrecht dat ik vrijdag terecht kan voor de bestraling. Dat is dus lekker snel. Dan worden de haarden in mijn schaambeen en in mijn schouderblad bestraald. Hoe vaak dit gaat gebeuren hoor ik morgen, maar dit kan mogelijk met één keer al klaar zijn. De bedoeling is dat dit een hoop verlichting van de pijn gaat geven. Ik heb al heel wat achter de rug aan behandelingen, maar een bestraling wordt nieuwe ervaring voor mij. Kan ik die ook weer afvinken…

Ik kan het niet laten
Met de pijnstilling die ik nu gebruik is de pijn te doen. Maar af en toe ga ik toch wel over een grens. Maar als dan de zon schijnt en ik zie die blauwe lucht dan word ik naar buiten getrokken en waag ik me toch aan een wandeling en dan schat ik dit niet altijd goed in. Gelukkig heb ik dan nog pilletjes voor tussendoor….

De nieuwe kuur
Na bijna een week in de nieuwe kuur kan ik zeggen dat het tot nu toe prima gaat, ik voel hier (nog) geen bijwerkingen van. Mijn eten smaakt nog heerlijk, ben niet misselijk en ik heb nog genoeg energie. Behalve dan dat ik wat suffig wordt van de pijnmedicatie wanneer ik te lang stil zit. Ik slaap dan ook fantastisch😴

Dankbaar
Het is best apart hoe snel je weer gewend bent aan een nieuwe situatie, een paar weken geleden wilde ik hier helemaal nog niet aan denken, had ik ook niet gedacht dat de ziekte weer zo hard zou toeslaan en heb ik ineens zoveel pijn dat ik aan zware pijnstilling zit. Tegelijk kijk ik op een afstandje naar mezelf en denk ik: Ben ik dat? Gaat dit hele verhaal nu over mij? Het kan zo dubbel zijn. De drang naar een normaal leven is groot en helpt mij gelukkig ook om dingen te blijven doen op de manier die ik gewend ben. Ik ben God oneindig dankbaar voor de kracht die Hij me daarin geeft en het weten dat Hij me draagt en er altijd bij is.

Lieve groet,
Mieneke