Afscheid
Afscheid nemen van de zomer, het kost me altijd moeite en ik word er vaak wat melancholisch van. Wat heb ik genoten van deze zomer, nadat we in juni op vakantie zijn geweest met de caravan, hebben we eind augustus nog een paar fantastische dagen gehad in Berlijn. Met de trein vanuit Amersfoort waren we er in 5 uurtjes. Het waren intensieve dagen die ik niet had willen missen. En nu glijden we zomaar het najaar in. Toch kan ik echt wel genieten van de herfst, de najaarszon die alle herfsttinten zo fantastisch oplicht. De eekhoorns die ik vanuit het keukenraam de beukenootjes zie verzamelen. Alles wijst op een naderende winter, en ook hier geldt wat ik mezelf zo vaak voorhoud: geniet van het proces.

Esmee geboren!
We hebben ook nog eens super leuk nieuws, want 4 september is onze kleindochter Esmee geboren! Wilbert en Rosanne zijn de trotse ouders en Bram grote broer van Esmee, wat ‘geliefd’ betekent, nou dat is ze sowieso! Het gaat heel goed en we zijn dankbaar dat alles goed is gegaan en heel nieuwsgierig naar wat voor persoontje zij gaat worden.

PET-scan en ‘plet-scan‘
De energie die ik deze zomer had, en waar ik zo fijn gebruik van heb gemaakt (de kast is klaar en prachtig geworden!) is sinds een paar weken weer wat afgenomen. Toen ik 3 weken geleden weer een nieuwe kuur startte zagen we al aan de bloedwaarden dat mijn weerstand erg laag was, en heeft de arts de dosering van de pomalidomide verlaagt. Wat niet heeft kunnen voorkomen dat een virus mijn luchtwegen heeft aangevallen. Met de nodige hulpmiddelen weet ik die tot nu toe nog onder controle te houden. Ik zit nu weer in mijn rustweken tussen 2 kuren en hoop dat me dat weer wat ruimte geeft om te herstellen. De PET-scan die eind augustus is gemaakt laat geen nieuwe haarden zien en ik ben blij dat mijn gevoel daarover van te voren goed was. We zijn dankbaar dat de behandeling tot nu toe goed gaat. Volgende week moet ik voor de ‘plet-scan’, zo noem ik maar even het martelwerktuig waarmee het onderzoek naar borstkanker wordt gedaan. Hier kan ik best tegen op zien, ook al heb ik al heel wat medische handelingen achter de rug. Het maakt me zelfs een beetje boos: is er echt geen andere manier??! 🥺 We kunnen naar de maan, we hebben satellieten, we maken scans op allerlei manieren, hoezo kan dit dan niet anders? Ik heb deze al een aantal keren gehad iedere keer dacht ik, dit zal toch wel de laatste keer zijn op deze manier. Maar nu moet ik weer naar die bus om mijn borsten te laten pletten.

Lege zinvolle dagen
Het is heel bijzonder om te ontdekken wat het met je doet als je niet meer kan werken, en daarmee bedoel ik dat je geen betaald werk meer hebt. Ik heb er om gerouwd en me gestort op hobby’s, op wandelen en fietsen en had niet in de gaten dat ik weer van alles moest van mezelf. Als ik aan het einde van de dag niet had gedaan wat ik die ochtend had voorgenomen baalde ik daarvan. Hoe hardnekkig zit dat calvinisme er toch in?😉 Maar het lukt mij om dit meer en meer los te laten. De dag beginnen met een lege ‘agenda’ is heel zinvol. Ten eerste al omdat het me in de ochtend de rust geeft om de keuze te hebben gelijk op te starten of juist een paar uur later, afhankelijk van hoe ik mij voel. Het helpt mij steeds weer om na te denken over leven in een werkelijkheid die niet mijn keuze is en waar ik me toe moet verhouden. Het leven met een ongeneeslijke vorm van kanker die vaak een strijd wordt genoemd, maar die ik zo helemaal niet ervaar. Strijd suggereert dat je invloed hebt op het verloop van de ziekte, maar dat heb je helemaal niet. Het is elke keer weer afwachten en daartegen strijden (hoe je dat ook ziet, of wat dat dan ook maar moet zijn) kost alleen maar energie. Ik zie het meer als mijn levensweg met hobbels en kuilen en onverwachte wendingen waarbij ik steeds meer over mezelf leer. Het heeft mij een kans gegeven om te leren wat mijn veerkracht is en mijn aanpassings- en doorzettingsvermogen. En het is en blijft vaak zoeken naar een balans in een werkelijkheid die zomaar weer kan veranderen. En met de wetenschap en het vertrouwen dat ik deze weg nooit alleen hoef te gaan, al kan dat soms echt wel eens zo voelen, ga ik vol vertrouwen en met zekere tred en ook vast wel eens strompelend op dit pad de herfst en de winter in. Ik heb heel veel lieve supporters die mij ondersteunen en een Gids die mij leidt.

Lieve groet,
Mieneke