Het onvermijdelijke
En dan is daar het onvermijdelijke moment. Ik sta mijn haar in model te brengen met gel en opeens heb ik mijn hand vol met haar.
Vandaag had ik een afspraak bij de kapper voor het passen van een pruik. Vorige week heb ik me al dure shampoo aan laten smeren die ik beslist al moest gaan gebruiken, omdat die zorgt voor mijn gevoelige hoofdhuid. Elke vorm van verwennerij kan ik wel gebruiken, dus die shampoo en conditioner is vast oke.
De pruik is nauwelijks van echt te onderscheiden, de aardige kapper heeft dit heel goed uitgezocht.
Een afspaak gemaakt voor volgende week dinsdag, om wat ik dan nog heb er maar helemaal af te halen, kan ik alvast aan het idee gaan wennen.
‘Geen haar van mijn hoofd, zonder de wil van mijn hemelse Vader’
Pepmiddelen
Op dit moment zit ik weer een paar dagen aan de medicatie met de pepmiddelen, en dat is te merken!
Gisteren een goede dag, vandaag weer een cadeautje. Gisteravond in bed gierde de adrenaline als geflipte soldaten door mijn lijf en ik kreeg ze niet niet in het gareel. Uiteindelijk een slaappil genomen die het uiteindelijk won. Vanmorgen om half 7 al weer klaarwakker. Toch nog maar een uurtje liggen peinzen en een beetje geslapen en toen maar de krant gelezen op mijn ipad. Wat een fantastische uitvinding! Dank Andries, dat je die gelijk voor mij hebt aangeschaft!
Weer een dag om te danken, topweer, niet te warm, genieten in de tuin en samen met Anne eten klaarmaken.
Blogberichten 
hoi Mieneke,
als je het zo leest, zonder de voorgaande dagen te weten, lijkt het wel of er niets aan de hand is, op een haartje na dan (sorry, kon het niet laten…:) ) Ik zei nog tegen Annet dat het wel gebedsverhoring is dat je meer energie hebt; dat maakt de dagelijkse gang van zaken wel makkelijker… of in ieder geval minder moeilijk. Maar ja, geen haar meer. Dat valt niet mee. Ik zou daar niet zo gauw aan wennen denk ik, hoewel het bij het hele proces hoort, want je hebt dan meteen zo’n chemo-kuur-label. Ik zie nog een zegeningetje: je geniet extra van die kleine dingetjes als samen koken of lekker weer. Het hele leven ziet er anders uit en veel zaken, die anders zo belangrijk zijn, ga je veel meer relativeren. Ik ben in ieder geval heel blij voor je dat je je een stuk beter voelt en dat je arm ook weer mee gaat doen. God bless!
gr.mc
LikeLike
Lieve mam,
Ik ‘hoopte’ dat het pas zou gebeuren als ik terug zou zijn…
Maar ik kan me vanuit u blog ook inleven hoe het moet zijn geweest om een pluk haar in uw handen te hebben.
Vanuit Bolivia heel veel liefde voor u!
Tot snel!
Xx
LikeLike
Tja je weet dat dit gaat gebeuren maar je bent nooit echt voorbereid wanneer het zover is. Het doet pijn. Ookal valt je haar nu zo makkelijk uit. Lieverd ook hier kom je weer doorheen. Maar rouwen om haarverlies is niks mis mee. Xxx
LikeLike
Hou je taai mam! X
LikeLike