Bedlegerig

Tegen mijn gewoonte in ben ik de afgelopen dagen nogal bedlegerig geweest. Te moe en slap om op mijn benen te staan, af en toe heb ik de bank beneden in gebruik genomen, maar de prikkels in de huiskamer zijn al snel te veel. Vandaag lijkt het wat beter te gaan en is mijn doel om weer even een klein rondje te wandelen.

Prikken en spuiten

Deze week heb ik een aantal momenten dat mijn bloed geprikt wordt, en tot nu toe zijn de uitslagen nog naar tevredenheid, bleek uit een telefonisch consult met de verpleegkundige. Nu maar bidden dat het zo blijft. De injecties die ik elke dag krijg hebben nog niet tot veel bijwerkingen geleid.

Mussen

De dagen worden korter en het wordt steeds later licht in de ochtend. Voor mij best wel lekker, want dan slaap ik net wat langer. Sinds enkele weken worden we iedere morgen wakker met het getjilp van een groep mussen die hun plekje hebben gevonden in de conifeerhaag van de achterburen. Het is niet zo maar getjilp, het is gewoon lawaai! Ik vraag me dan altijd af waarom ze zo te keer gaan, zijn ze blij dat het weer licht wordt, of juist bang? Of maken ze ruzie wie er deze morgen het ontbijt zou klaarmaken en wie er het eerst in de badkamer mag. Een uur later is het meestal weer rustig en lijken de mussen uitgevlogen naar hun dagelijkse bezigheden, zoals het in heel veel gezinnen gaat.
Toch wel bijzonder om te merken wat er met je gebeurt als je zo wordt stilgezet. Ik had nooit gedacht dat ik nog eens iets zou schrijven over mussen in een eigen webblog.
De mussen brengen mij gelijk bij het jongetje in de klas waar Wilbert les geeft, deze leerling had een vogelhuisje voor me gekocht. Er zat een schattig kaartje bij, waarin hij schrijft: Nu kunt u vanuit bed van de vogels genieten. Hartverwarmend, een kind wat zo begaan is met zijn meester, dat hij een cadeautje voor zijn zieke moeder koopt, en er ook nog over nagedacht heeft hoe ik me daarmee kan vermaken.

Groot is uw trouw Heer,
iedere morgen aan mij weer betoond!’