Even een ander
Vanaf vandaag ga ik ook af en toe eens op het blog van Mieneke schrijven. Met goedkeuring van haar, hoor 😉 Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, voelt het als een periode die grillig was. Het begon allemaal onverwachts, zonder enige kans op voorbereiding, zonder draaiboek, direct op een rijdende trein. Ik heb mij de eerste weken erg klein gevoeld, onmachtig met de situatie, verslagen door het feit dat mijn lieve vrouw waar ik al 29 jaar mee samen ben ‘opeens’ zo’n nare ziekte met zich meedraagt. Lamgeslagen, machteloos, intens verdrietig, gefrustreerd, bezorgd, allerlei gevoelens en emoties komen naar boven borrelen. Nog nooit had ik de diepte er zo van gevoeld. Het afgelopen jaar hadden we juist regelmatig tegen elkaar gezegd dat we het zo goed hadden en ook steeds meer ruimte kregen om van elkaar te genieten, af en toe er eens op uit te gaan, financieel wat meer ruimte, net ons huis gekocht, werk dat naar onze zin is, kerkelijk actief kunnen zijn, genieten dat de kinderen volwassen zijn en hun eigen leven steeds meer gaan leidden, en ga zo maar door. We hadden een hoop zegeningen te tellen. En nu komt dan die ziekte ons leven binnen. Vaak hebben we met anderen meegeleefd en voor hen gebeden. In de hulpverlening van veel van mijn cliënten heb ik naast hen gestaan, soms meegehuild, geluisterd, meegedacht en advies gegeven. Maar nu treft het ons.

Hoop en vertrouwen  

Voelt het nu verloren voor mij? Nee, gelukkig niet. Ik heb wel alle ervaring van de jaren hiervoor nodig en gelukkig heb ik daarin veel geleerd. Niets is voor niets geweest, alles had een doel, een betekenis. Het maakt het niet minder zwaar, maar wel te dragen. Door dit hele proces heen zijn er buiten de behandelingen ook nog steeds gelukmomentjes. Ik zie ze niet altijd, maar de Here God heeft mij een wijze en opmerkzame vrouw gegeven die mij daar regelmatig op wijst, de schat! Ja, onze zegeningen kunnen we ook nu nog tellen. We staan er niet alleen voor, we voelen dat er met ons meegeleefd, gehuild en gebeden wordt. Als gezin, zijn we goed met elkaar, geen ruzie of onenigheid onderling, dat is ook een zegen! Geweldig ook hoe er mee wordt geleefd door familie, vrienden, collega’s en gemeenteleden. Wat hebben we het hard nodig nu en wat wordt daar in voorzien. Het geeft ons rust en vertrouwen voor de toekomst. En toch, ik worstel wel met van alles wat hiermee tot stilstand kwam. De redelijk onbevangen houding die ik had, het toekomstbeeld van samen oud worden, mijn werk als maatschappelijk werker (waarvan ik Goddank even afstand van kan en mag nemen), mijn net opgepakte taak als ouderling in de kerk en ga zo nog maar even door. Door heel veel dingen moest een streep gezet worden. De focus ligt op Mieneke en het overwinnen of in ieder geval stabiliseren van haar ziekte. En het gaat lukken om hier doorheen te komen, ook al is het met vallen en opstaan. Er is ons geen makkelijke reis beloofd, maar wel een reis waarin de Hemelse Vader ons voorgaat en de route uitzet en waarin we ook veilig aankomen bij onze bestemming. Mij daaraan overgeven is moeilijk en zwaar, en echt, ik roep niet elke dag Halleluja, maar toch weet ik dat die afhankelijke houding, ons verder zal brengen.

“Dit is mijn besluit, dit is mijn plan met jullie: Het zal goed met jullie aflopen, niet slecht. Ik zorg dat er voor jullie een nieuwe tijd komt. Ik zal jullie nieuwe hoop geven”.                                 Jeremia 29:11 (Bijbel in gewone taal)

My redeemer lives!