Wisselvallig weer
Woensdagavond, we maken de balans weer op. Ik schrijf weer op het blog, Mieneke voelt zich te zwak om daar nu mee bezig te gaan.
Helaas begon de ochtend voor Mieneke weer met koorts en erge misselijkheid, geen vast eten dus vandaag, maar weer het dagmenu via het infuus. Na meting van de bloedwaarden bleek dat de leukocyten met 0,2 gestegen waren, nog een eind te gaan, maar ze stijgen. De stijging van haar HB had zich helaas niet doorgezet, deze was teruggelopen van 5,3 naar 4,8. Vanmiddag heeft ze een zak bestraald bloed van een voor ons onbekende donor gekregen, waarvoor onze dank. De 3de transfusie in korte tijd, het begint al bijna gewoon te worden. Het blijkt in dit proces van afbraak en herstel allemaal mogelijk, maar het abseilen van de berghelling mag voor mij en Mieneke nu wel stoppen. Het wordt zo zachtjes aan tijd voor weer wat meters omhoog. Toen ik Mieneke vanochtend begroette, helaas met enige afstand, zei ze mij dat ze weer bezig was met een lesje geduld. Dat is inderdaad waar we met z’ n allen mee bezig zijn. Loslaten, afwachten, vertrouwen, bidden en volgen. Het lukt ons ook, zonder al teveel vragen te stellen, zonder boosheid of verwijt. We hebben wel ons verdriet, pijn, teleurstelling, zorgen en gemis. Dan is het geweldig om echt te weten dat we het niet alleen hoeven doen, dat we gedragen worden door onze Vader in de Hemel en het gebed en meeleven van velen om ons heen.

Vandaag kreeg Mieneke een kaartje van de jonge vrouw die een kamer naast haar ligt. Ze was blij verrast geweest met de kaart die we voor haar hadden geschreven. Over en weer voelen we met elkaar mee, zonder elkaar te kennen, bijzonder toch. Er is veel leed in de wereld, dichtbij en veraf, maar er is gelukkig ook veel te genieten. Nu in deze ‘feestmaand’ voor ons wat minder, maar we hebben het geloof en vertrouwen dat er nog vele feestmaanden zullen komen en daar gaan we dan echt intens van genieten.

Ter afsluiting een lied van hoop.

Lieve groet, Andries