Een maand verder, en het drukke leven begint weer beslag te leggen op mij. Het was een veelbewogen maand. Veel hoogtepunten. Veel verjaardagen, familiebijeenkomsten, ik kon ze allemaal weer meemaken. Dit zorgde vaak op onverwachte momenten voor emoties. En dan merk ik toch wel dat er nog veel te verwerken is. Tegelijk beleef ik alles zoveel intenser, en dat is ook weer heel erg mooi. Het genieten van de mooie momenten kan dan zo intens zijn dat het bijna pijn doet. De kwetsbaarheid van het leven kan me dan ineens overvallen. Het is nu zo anders om met familie en/of vrienden bij elkaar te zitten. Iets wat altijd zo normaal was is nu zo bijzonder, een geschenk wat je mag koesteren, en ik realiseert me dat het een volgende keer iets mag zijn om naar uit te kijken, maar absoluut niet vanzelfsprekend. Hier werd ik afgelopen maand weer mee geconfronteerd: Tijdens ons verjaardagsbezoek aan mijn vader afgelopen maand in Zuidhorn kwam ik ook weer in contact met een oude schoolvriendin. Nadat we via de mail weer wat ‘bijgepraat ‘ waren mailde ze mij vorige week dat ze het vreselijke bericht heeft gekregen dat ze borstkanker heeft. Opeens zijn we lotgenoten. Wat begreep ik ineens de reacties van de mensen om mij heen toen ik ziek werd. Het onvoorspelbaarbare van kanker, de willekeur, de één wel, de ander niet. Het lijkt zo onrechtvaardig. Maar wat ben ik blij dat ook zij mag weten dat God voor haar zorgt en ze dit ook zo ervaart!
Bevrijdingsdag
Vandaag is het Bevrijdingsdag. En terwijl er een lentestorm over het land raast en verschillende festivals in het water vallen hebben Andries en ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een bezoek te brengen aan kamp Amersfoort. Heel indrukwekkend! Wat is er veel geleden! Dan heb ik het over verwerken van mijn ziekte, maar hoeveel mensen zijn er die hun leven lang niet meer gesproken hebben over de verschrikkelijke dingen die ze in de oorlog hebben meegemaakt. En wat mogen we blij zijn met de vrijheid die we hebben! Want er wordt nog steeds veel geleden, de beelden hiervan komen dagelijks binnen via de tv of internet.
Weer aan het werk
Bevrijdingsdag lijkt voor mij ook wel een letterlijke Bevrijdingsdag, bevrijd uit de ‘gevangenschap’ van mijn ziekte. Nee, genezen ben ik niet, maar de behandelingen zijn voorlopig (ik hoop voor heel lang!) achter de rug. Ik voel me goed, heb steeds meer energie en zaterdag hebben we alweer een wandeling gemaakt van ruim 10 km. Behalve de nodige spierpijn heb ik hierna niet meer dan een normale vermoeidheid van gehad. En morgen is het dan zover, ik ga weer aan het werk. Om te beginnen 2 uurtjes per dag. Ik heb er erg veel zin in! Zo gaat mijn leven steeds meer weer een vertrouwd ritme te krijgen.
‘Genadig is de HEER: wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen. Elke morgen schenkt hij nieuwe weldaden. – Veelvuldig blijkt uw trouw! Ik besef: mijn enig bezit is de HEER, al mijn hoop is op hem gevestigd. Goed is de HEER voor wie hem zoekt en alles van hem verwacht. Goed is het geduldig te hopen op de HEER die redding brengt.’
Klaagliederen 3 vers 22-26
Blogberichten 