De ziekenhuisbezoeken beginnen alweer een vertrouwd ritme te krijgen. Het zijn een soort van werkdagen. Om 9 uur moet ik me melden in het ziekenhuis. Ik wordt geïnstalleerd op een lekkere stoel. Vervolgens gaat het infuus er in en begint eerst het voorspoelen, anderhalf uur. Intussen installeer ik mezelf met mijn laptop, een kop koffie en ga ik aan het werk. Na anderhalf uur volgt de kuur die er vervolgens ongemerkt indruppeld, dan komt er nog een naspoelsessie van anderhalf uur en is de ochtend alweer voorbij en moet ik, iedere keer weer, een uur nablijven, 😒 (terwijl ik de hele morgen lief zit te werken!) dit is ter observatie, een protocol wat bij de behandeling hoort. De ene keer houdt Andries mij een poosje gezelschap, soms start ik alleen en komt Anne in de loop van de ochtend, en vandaag kwamen Maartje en Michel nog even langs. Toen was het wel gedaan met werken, maar wel gezellig. Halverwege de middag ben ik thuis en ga ik nog een poosje aan de wandel en doe wat huishoudelijke klusjes. De bijwerkingen waar ik last van heb zijn van de dexamethason (gloeien, beetje hyper en een dipje) en voor de rest van de week een constant vermoeid gevoel. Maar door gewoon dingen te plannen kan ik prima doorgaan, al is het tempo soms wel wat lager. 😉

Toch wel wonderlijk hoe anders een tweede keer is, tot nu toe. Ik weet nog van de eerste keer wat een grote aversie ik had tegen al die medicatie, de slechte stoffen die mijn aderen in druppelden, het heeft mij heel wat frustratie gekost en een lange tijd om er vrede mee te hebben dat het eerst oorlog moest worden in mijn lijf om uiteindelijk weer ‘vrede’ te krijgen. Die frustratie heb ik nu helemaal niet, sterker nog, ik omarm alles wat mij weer stabiel kan maken. Een fijne bijkomstigheid is natuurlijk wel dat deze kuren minder bijwerkingen hebben. Geen haaruitval, dus nog even niet aan de hoofddoekjes of een pruik. Geen misselijkheid en gewoon lekker eten en drinken. En die twee dagen in de week in het ziekenhuis zijn goed vol te houden. 

Dankbaar

Tot nu toe ben ik dankbaar dat het zo gaat. Ik voel me nog niet echt een patiënt, zolang het lukt doe ik nog mee in het arbeidsproces, door gewoon in het ziekenhuis of thuis te werken en als het kan ga ik op donderdag nog een poosje naar mijn werk. En daarnaast uitjes met Anne en Maartje of Andries of een bezoekje naar mijn vader in Zuidhorn. 

Volgende week staat er zelfs een citytrip naar Malaga gepland met Anne. Deze stond al lang geboekt, cancelen of verplaatsen was eigenlijk geen optie.  Samen met de arts hebben we de kuren daar gelukkig omheen kunnen plannen. Zodat ons uitje, waar we al lang naar uitkijken, toch door kan gaan. Het is fijn om tijdens deze periode zulke uitjes te hebben om naar uit te kijken. Ik voel me dan ook bijzonder bevoorrecht dat dit ook kan! 

‘Proef, en geniet de goedheid van de Heer, gelukkig de mens die bij Hem schuilt.’ Psalm 34:9