Na een aantal lange nachten slapen en overdag lekker uitrusten, beetje wandelen, een boodschapje doen, wat lezen,  kortom: lekker rustig aan doen, gaat het elke dag wat beter. Mijn huid ziet er weer normaal uit, nog wel veel smeren, en mijn energie komt weer terug. Even een weekje niks was wel heel erg lekker. Andries kon ook weer lekker zijn werk doen en hoefde zich niet al te druk te maken over mij. 😉 Het is toch wel wonderlijk hoe snel het lichaam zich weer hersteld. Toen ik zo onder de uitslag zat kon ik niet zo goed in de spiegel kijken, en als ik het dan toch een keer deed vroeg ik me echt wel af of dit nog wel allemaal goed zou komen. Ik leek in één dag 10 jaar ouder te zijn geworden. En nu is het weer net of er niets gebeurd is! Dat is dan alleen de buitenkant, want ook dit heeft natuurlijk impact: het besef hoe kwetsbaar je bent.

Het vervolg

Vanmiddag hebben we met de arts het vervolgtraject besproken. Dat de allergiereactie van de antibiotica kwam is nu wel duidelijk. Aanstaande maandag starten we met kuurnummer 2: 3 weken infuus en medicatie, en dan een week rust. Als het allemaal gaat als gepland zullen er daarna nog 2 volgen en dan zitten we ergens in half februari. Maart wordt dan de maand van de stamceltransplantatie. Maar dan moeten er uiteraard geen rare dingen meer gebeuren. Het blijft een heel precair proces, dat realiseer ik me steeds meer. Er wordt flink gesleuteld aan mijn inmuumsysteem en dat kan onverwacht tot gevolgen leiden, dat is gebleken.

Korte termijn

Het is verleidelijk om vooruit te plannen en soms moet het ook, maar ik probeer toch maar om niet al te ver vooruit te kijken, elke dag is er weer één. En elke dag zijn er weer momenten om te genieten en dankbaar te zijn. Normaal gesproken is dit niet het jaargetijde waar ik vrolijk van word. Maar nu geniet ik van een wandeling in de regen op een druilerige maandag.

Deze belofte van Jezus blijft mijn houvast: Ik ben met je alle dagen…<<
roeten, Mieneke

/p>