Een weekje ‘vakantie’, die startte met een buikgriep, dat was toch even een tegenvaller. Gelukkig herstelde ik daar wel weer snel van en na een klein weekje kwam de eetlust weer terug en kreeg ik weer wat meer energie. Dat moest ook wel want er stond een reisje gepland. De reis die ik in November zou maken met Anne, maar niet door kon gaan, omdat ik toen in het ziekenhuis belande vanwege de allergische reactie op de medicatie. Drie dagen Malaga, vertrek op maandagochtend 19 februari, het leek allemaal goed te gaan, ik voelde me goed en we hadden er zin in. Ware het niet, dat de piloten van Transavia hadden bedacht om net die ochtend te gaan staken! Wij zondagavond in de stress, koortsachtig zoekend naar alternatieven, totdat we ’s avonds laat het bericht kregen dat onze vlucht in de middag om 14.00 uur zou vertrekken, in plaats van 7.00 uur ’s ochtends. Dat betekende laat in de middag aankomen, en dus een dag minder in de zon van Spanje. Maar vooruit, ik was allang blij dat we toch konden gaan, en we hebben twee heerlijke dagen gehad. Het was lente in Malaga, we hebben op terrasjes gezeten in de zon, sangria gedronken, tapas gegeten, op het strand gelopen, cultuur gesnoven en uiteraard geshopt. Even niet denken aan ziek zijn, behandelingen en medicatie. De opname in het ziekenhuis  leek nog even heel ver weg. Maar thuisgekomen werd ik al snel uit die droom weggerukt, want donderdag stond er alweer een afspraak bij de arts gepland. We hebben de bloeduitslagen besproken en die zagen er positief uit. Positief betekent dat bijvoorbeeld mijn HB zelfs weer omhoog was gegaan. Ook de andere waarden hebben nog niet te zwaar geleden onder de behandelingen. De uitslag van de M-proteïne was jammer genoeg nog niet binnen, maar omdat deze de vorige keer al heel laag was (minder dan 2) ging de arts er nu van uit dat dit nog steeds laag zou zijn. We hebben de opname (aanstaande dinsdag al!) en behandeling besproken, gesproken over het verloop van de ziekte en nog wat vragen van mijn kant over medicatie, vervolgbehandelingen, ‘wat als’ vragen enz…

Veel mensen vragen of ik er tegenop zie. En ja, ik zie er zeker tegenop. Het erover nadenken heb ik steeds uitgesteld. Ik weet wat me te wachten staat en waar ik doorheen moet. Tegelijk heb ik de ervaring en weet ik wat ik kan verwachten, weet ik dat bepaalde vervelende klachten er nu eenmaal bij horen, en mijn grootste uitdaging is dan ook om het gewoon te laten gebeuren. Inmiddels weet ik hoe goed mijn lichaam zich weer kan herstellen, dat hoe ziek en ellendig ik me ook kan voelen, er komt weer een moment dat ik er weer bovenop kom. De komende maand is Andries vrijgesteld van werken, dat betekent dat hij vaak bij mij in het ziekenhuis kan zijn, dat is wel een erg fijn.

Dit weekend vieren we nog de verjaardag van Anne, die dinsdag jarig is. En tegen die tijd dat ik weer thuis ben, vieren we de verjaardag van Andries en Wilbert en is het waarschijnlijk bijna Pasen en ik hoop lente in Nederland.

‘Be strong’ staat er op de ketting die ik tijdens mijn vorige behandeling van de kinderen kreeg. Gisteren las ik Psalm 31 vers 25:

Weest sterk en Hij zal uw hart sterk maken, u allen die op de Here hoopt!

Mieneke