En terwijl de meeste mensen om 6.00 uur zondagochtend nog op één oor liggen en zich nog eens omdraaien, druk ik op het belletje om de aandacht van de verpleegkundige die de nachtdienst heeft. De pijn in mijn armen houden mij al een paar uur uit de slaap. Ik krijg voor de pijn morfine toegediend, maar wanneer de pijn te erg wordt kan ik om een extra shotje vragen. Gelukkig komt ze snel opdagen en als ze er dan toch is kan ik gelijk even naar het toilet, want ook dat lukt mij niet meer alleen, omdat ik als een soort dronken vrouw op mijn benen sta. En dan moet ik ook nog dat apparaat met al die infuus pompen met me mee sjouwen, waarbij altijd de snoeren en infusen in de knoop raken, waar ik dan vervolgens gefrustreerd en sjagrijnig van wordt. En dat wil je gewoon niet. Zo, nu weten jullie een beetje hoe het er op dit moment aan toe gaat. Maandag hoop ik meer te weten over de oorzaak van de pijn in mijn armen. Verder hadden we de medicatie tegen de misselijkheid wat aangepast en dat blijkt toch ook niet zo’n goed idee want de spuugzakjes moeten nu wel erg vaak worden bijgevuld. Dus na overleg met de verpleegkundigen hebben we de pomp van de Lorazepam maar weer wat hoger gezet en dat moet nu zijn werk weer gaan doen. Het lijkt er op dat het vandaag weer een vastendag wordt.
Afgelopen week werd ik weer geconfronteerd met een heleboel haar uitval. Op mijn hoofdkussen, onder de douche en op mijn kleren. Dus ik heb Andries gevraagd om de tondeuse mee te nemen en zo zaten we de volgende dag in de badkamer van het ziekenhuis mijn haar er af te scheren alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar dat was het natuurlijk niet, daar komen heel wat gevoelens bij kijken die we op dat moment maar eventjes geparkeerd hebben.
Het eerste mutsje was op dat moment al besteld en laat die nou net op die dag ook binnenkomen.
Toen ik vanmorgen wakker lag heb ik naar een nummer geluisterd van Brian Doerksen, dit is een hele mooie weergave van Psalm 13. Dit gaf voor mij goed weer wat ik op dat moment voelde: God waar bent U, nu ik U zo hard nodig heb? Ik weet dat U mij niet zal vergeten. Ik wil U aanbidden, ook tijdens mijn pijn en moeite.
Toen ik vanmorgen weer even in slaap viel, droomde ik dat er een in het wit geklede persoon naast mijn bed stond. Ik werd daar eigenlijk onmiddellijk wakker van, maar voelde dit als een antwoord op mijn vraag: waar bent u, Heer? Ik wil jullie dit lied niet onthouden…
Liefs, Mieneke
Blogberichten 
Wat heftig allemaal. Ik ben er verdrietig van. Maar ik hoop dat het wel verbetering geeft. Zo indrukwekkend, deze moeilijke weg voor jou. We biddend voor jou en Andries. en jullie gezin. Wij wensen jou Gods kracht en heel veel sterkte toe.
LikeGeliked door 1 persoon
Mieneke, ik hoop dat je daardoor, ondanks dat je wakker werd, je geborgen voelde!
Dank voor je openhartigheid!
Lieve groeten,
Inge ,
LikeGeliked door 1 persoon
Lieve Mienke,
Ik word stil wanneer ik je blogs lees.
Wat een moeilijk tijden maak je mee!
Ik wens je zo ontzettend veel sterkte kracht toe!
Maar bovenal wens ik dat je antwoord en rust kan vinden bij God!
Andries, Wilbert, Maartje en Anne ook voor jullie heel veel sterkte in deze tijd!
LikeLike
Lieve Mieneke,
Wat een heftige tijd maak je mee. Ik hoop dat vooral die pijn in je armen spoedig mag verdwijnen en dat er duidelijkheid zal komen over de oorzaak daarvan. Wat mooi, dat je op je vraag “God waar bent U” zo snel zo’n wonderlijk antwoord kreeg. Wat ervaar je dan toch ook weer hoe dichtbij Hij is. Ik wens je deze nabijheid bij voortduur toe. Heel veel sterkte. Ik denk in alle opzichten veel aan jou, Andries en de Kinderen.
Liefs,
pa Schiebaan
LikeLike
Lieve Mieneke, je steken in je armen geven mij steken in mijn hart!
Ik vind het vreselijk dat je zo aan het worstelen bent.
Bedankt voor het mooie lied, waarin jou wanhoop spreekt, het verlangen en de vervulling.
Fantastisch dat je, ondanks dit lijden, God zo mag zien.
Lieve(schoon)zus, heel veel kracht van God en ik hou van je!
LikeLike
Lieve schone zus,
Als wij al voelen dat het zwaar is, dan moet het niet te bevatten zijn hoe dit voor jou, Andries en de kinderen moet zijn. Wat een wonder dat je toch weet waar je het zoeken moet en dat de kinderen ons gisteren vertellen dat je toch rustig kan zijn. We bidden steeds opnieuw om betere tijden waarin de pijn er niet meer is. Hopelijk komt er snel een kentering. We zijn daarin ongeduldig, maar houden ons net als jij vast aan de belofte dat God jou en ons leven in Zijn hand houdt.
Ik bewonder je en hou heel erg veel van je.
Liefs, Judith
LikeLike