Na bijna zes weken mocht ik zondag naar huis! Wat een heerlijke dag om thuis te komen. De zon scheen, het was lekker warm en ik kon gelijk lekker in de tuin zitten. Andries had gezorgd voor gebak en wat hebben we het gevierd die dag. Zaterdag had ik al even geproefd hoe het is om van het ziekenhuisterrein af te zijn. Omdat ik de hele dag geen infuus met antibiotica nodig had kon ik lekker even weg en heeft Andries me meegenomen voor een tochtje in de cabrio en hebben we nog even een terrasje gepakt.

Confronterend

Na de euforie van zondag kwam de maandag en was het best wel confronterend om te merken hoe weinig ik nog kan, mijn armen doen niet wat ik wil en mijn energieniveau is nog erg laag. Na het smeren van een boterham, wat gelukkig wel lukt, en het eten daarvan ben ik zo moe dat ik eerst weer een uur moet uitrusten. Het is heerlijk om thuis te zijn, maar, o, wat is het moeilijk om los te laten en niet alles zelf te willen doen. Soms kan ik het niet laten en daag ik mezelf uit om te kijken wat ik wel of niet kan. Als ik moe word verdwijn ik naar de slaapkamer, daar zijn wat minder prikkels om me heen.

Fysiotherapie en ergotherapie

Vanaf morgen start de fysiotherapie en de ergotherapie al, met een half uurtje rust ertussen. Ik vind het fijn dat ik daar al zo snel mee kan starten, maar zie er ook tegenop, het zal nog pittig worden, vooral omdat ik nog maar weinig energie heb. Maar voor mijn armen is het belangrijk om zo snel mogelijk te starten. Van de revalidatiearts heb ik al een paar oefeningen meegekregen die me helpen om mijn armen soepel te houden en verder is elke keer dat ik bezig ben met de dagelijkse dingen al een oefening.

In eerste instantie dachten we dat de uitvalsverschijnselen te maken hadden met de hersenvliesontsteking, maar de neuroloog die ik vrijdag nog even op bezoek had vertelde mij dat dit hier niets mee te maken had. Het is een ontsteking vanuit de nek die dit heeft veroorzaakt. Dubbele pech dus! En dan ook nog de oorontsteking. Het is eigenlijk niet te bevatten wat er allemaal gebeurt is. Ik lees nog regelmatig de blogs terug om weer even terug te halen wat er in welke volgorde is gebeurt.

Vooruit

Maar nu ga ik weer opbouwen, al zal het langzaam gaan en veel geduld vergen, ik weet dat ik er de kracht voor krijg en heb er alle vertrouwen in.

I am not alone, You will go before me, You will never leave me.