Na een stilte van 2 maanden wordt het weer tijd om mijn ‘pen’ op te pakken en jullie van mijn reilen en zeilen op de hoogte te brengen. De afgelopen tijd lag ik wat overhoop met mezelf. Het lukte me niet om te schrijven, want ik had de boel niet echt op een rijtje. De dagen regen zich aanéén en ik leefde in de waan van de dag, voor een tijdje prima, maar op een gegeven moment had ik meer nodig om uit mijn bed te komen. Ik ben weer gaan werken voor een paar uurtjes per dag, maar ook daar kwam ik mezelf tegen. Ik had veel vragen, zoals: hoe wil ik verder? Wat is mijn toegevoegde waarde, wat kan ik betekenen? Waar ligt de uitdaging en wat is mijn doel? In de afgelopen jaren was er al behoorlijk aan mijn/ons toekomstbeeld geknabbeld en dat is er na de laatste behandeling niet beter op geworden. Idealen die we hadden moesten we al opzij zetten en bijstellen en wat er overbleef is nu ook behoorlijk verschrompeld. Deze ‘alleskunner’ doet behoorlijk haar best om weer zoveel mogelijk op te pakken maar moet nu toch toegeven dat veel niet meer lukt. Zondag reden we naar de kerk met een prachtig zonnetje in het herfstige landschap en de vreugde die ik daar over voelde werd bedekt met donkere wolken, wat mij verdrietig maakte. Ik realiseerde mij hoe het moet voelen als je depressief bent en nóg zoveel leuke dingen kan bedenken, maar je daar toch niet blij over kan zijn. Wat is het dan bijzonder dat je even later iemand tegenkomt die je recht in je hart raakt. In de kerk kwam er een oude man van 94 jaar (dat vertelde hij mij) naast me zitten die een praatje met mij begon. Ik moet zeggen, een heel bijzondere man en een heel bijzonder gesprek hadden wij. Alsof hij wist wat ik nodig had, de hele dienst beleefde ik intens en was me zeer bewust van de persoon die naast me zat. Na de dienst hervatten we ons gesprek en voor we uit elkaar gingen heeft hij voor mij gebeden. De rest van de dag had ik heel wat denkstof en het voelde alsof er een luikje was opengegaan, waardoor al mijn vragen naar buiten zijn ontsnapt en niet meer rondmaalden door mijn hoofd. Heb ik antwoorden gekregen? Nee, totaal niet, of misschien moet ik zeggen, niet de antwoorden die ik wilde horen. Er is wel wat anders voor in de plaats gekomen. Gods Geest heeft de boel eens opgeschud in mijn hart en de ramen open gezet om eens goed te luchten. En er was weer ruimte voor Hem. “Dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat Hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt”   (1 Tess. 5 vers 18)  Op deze tekst kan ik weer volmondig ‘amen’ zeggen. En maandag was weer gewoon maandag, en ik ging weer naar mijn werk voor 1,5 uur, maar ik zat heel anders op de fiets. Ik genoot zonder donkere wolken van wéér een prachtige nazomerse dag. Hoe mijn toekomst eruit ziet weet God alleen. Ik kan niet anders dan Hem volgen en erop vertrouwen dat Hij er ook weer bij is als ik over 2 weken weer naar de arts moet voor controle. En die oude man naast mij, ik denk dat hij een engel was…….