Het is weer oorlog in mijn lijf. Gisteren, na een heerlijke nacht slapen (ja, echt waar!) moesten we ons om half 9 melden in het ziekenhuis en daar hebben wij de hele dag gezeten. Andries is nog een paar uur naar huis geweest, want die had niet zo’n beste nacht gehad, dus die heeft thuis nog wat slaap ingehaald. De hele dag aan het infuus, het leek weer als vanouds. Diverse medicatie heb ik gekregen en dan nog één flinke injectie Daratumumab. Vorige week kreeg ik al een flinke hoeveelheid medicatie mee uit het ziekenhuis en daar ben ik thuis mee begonnen. Toen ik maandagavond de doosjes weer voor een week ging vullen voelde ik behoorlijk wat weerstand.
In het ziekenhuis werd ik al vrij snel behoorlijk dizzy en heb ik in de ochtend wat liggen dutten. In de middag heb ik mijn boek erbij gepakt en eind middag had ik hem voor de helft gelezen: 700 pagina’s, zo vloog de middag toch om. Thuisgekomen stond daar een grote doos met fruit met lieve kaart van mijn collega’s. Wat een opsteker!

Een dag later
Vanmorgen was ik al vroeg wakker, en merkte ik de reactie van de Dexamethason. Warm hoofd, en niet meer echt kunnen slapen. Toen ik eenmaal uit bed was moest ik behoorlijk op gang komen. Maar vooruit, een ouderwetse koningsdag vandaag, dat moest toch een feestje worden. Met tompoezen en koffie, mmm, mijn smaak is ook niet helemaal zoals het was, dat viel toch een beetje tegen. Na de lunch toch maar een pilletje genomen tegen de misselijkheid en we hebben nog even wat sfeer gesnoven op de kleedjesmarkt van Leusden. Toen ik thuis kwam voelde ik meer energie en hebben we nog wat uurtjes in de zon doorgebracht met Wilbert en Rosanne op de koffie.

Cadeautje
Ja, wij kregen nog een cadeautje van Wilbert en Rosanne, maar dat was niet wat ik bedoel met bovenstaande titel. Vanavond na het eten heb ik nog even mijn wandelingetje gedaan en dat was weer een cadeautje, ik ben zo blij dat de dagen weer lang zijn en er ’s avonds nog even op uit kan. In de stilte wandelen en genieten van de ontluikende lente. En in mijn woordeloze gebed kwam onderstaand lied op mijn hart, wat ik graag met jullie wil delen.

Leef met volle teugen
Durf te leven met de dag
Glimlach elke morgen
Er is iets moois dat op je wacht

Liefs Mieneke