Moe…
Vanmiddag heb ik toch maar eens aan mijn moeheid toegegeven en heb een paar uurtjes in de zon gepakt. De vermoeidheid is wat mij de laatste weken parten speelt. Meestal ga ik gewoon dingen doen, zoals fietsen en wandelen, een boodschap, even in de tuin wat rommelen, maar vandaag geef ik even toe, de zon schijnt weer en nodigde mij uit om even wat zonnestralen met mijn ogen dicht te pakken, zo blijf ik steeds naar de balans zoeken.

De spreekwoordelijke schop
Ik ben inmiddels in de tweede helft van kuur 2, wat ik gehoopt had, dat ik zou wennen aan de medicatie, is (nog) niet zo. Het lijkt er meer op dat ik nu pas goed de impact van de medicatie ga voelen. En dat valt toch wel behoorlijk tegen. Volgens de fysiotherapeut is het heel goed om te blijven bewegen, en dat merk ik ook wel, maar het valt niet mee om jezelf elke keer die spreekwoordelijke schop te geven om echt op te staan om maar weer die fiets uit de schuur te sleuren. Eenmaal op de fiets en lekker op gang moet ik weer mijn best doen om op tijd te stoppen en niet te veel energie te verspillen. 😏

Dat stipje op de horizon
Waar ik bij de vorige behandelingen altijd wist dat er weer een einde aan zou komen en een periode van herstel, is dat stipje op de horizon er nu niet meer. Die stipjes moet ik nu zelf gaan bepalen. Op dit moment is dat het moment over een paar weken dat ik niet meer elke week voor een behandeling naar het ziekenhuis hoef, maar een extra week ertussen heb om even op adem te komen. Zo hebben we ook al even een korte vakantie kunnen boeken voor deze zomer en het helpt om iets te hebben om naar uit te kijken. Verder proberen we de goede momenten wel te pakken, met de fietsen erop uit, een klompenpad lopen of even een ritje met de cabrio, waarvan we het dak gelukkig weer open kunnen zetten. Dat kostte mij dan wel al mijn vakantiegeld…. 😬, maar ja een cabrio waarvan het dak niet open kan dat is toch een beetje jammer en aangezien we onze geplande rondreis door Slovenië deze zomer toch niet kunnen maken, kon ik het geld op een andere manier besteden.

De behandeling werkt
Voor zover ik zelf de bloedwaarden kan bekijken kan ik zien dat de behandeling wel zijn werk doet. De verhoogde bloedwaarden (Kappa free) zijn sinds half april al flink naar beneden gegaan. Dus met een kleine slag om de arm, want ik heb dit nog niet met mijn behandelend arts besproken, kan ik wel zeggen dat ik niet voor niets bezig ben.

Dankbaar
Allereerst wil ik, ook namens Andries, jullie allemaal bedanken voor de lieve berichtjes, kaartjes, bloemen, bemoedigingen. Wij voelen ons gezegend met zoveel liefde om ons heen.
Ik ben dankbaar voor alle mooie momenten, gesprekken, en die keren dat ik me goed genoeg voel om er op uit te gaan, een bezoekje te brengen aan mijn vader of een kopje koffie te drinken op mijn werk.
Ik ben zo blij met de geweldige zorg van de verpleegkundigen en artsen in het Meander, dat mag wel eens gezegd worden. Ik voel me bijna thuis in het ziekenhuis. (Het enige wat bij mij stress oproept zijn de alarmbellen van de infusen. Die heb ik teveel in de nachten gehoord.)

Het kan niet anders dan dat hier een geweldige God achter zit die mij draagt:
Verborgen aanwezig deelt U mijn bestaan
Waar ik ben, bent U: wat een kostbaar geheim
Uw naam is ‘Ik ben’ en ‘Ik zal er zijn’.

Lieve groet,
Mieneke