Auteur: mienekekuiper

Strand

Tot mijn schrik zag ik dat het al 4 dagen geleden is dat ik iets op mijn blog heb geschreven. Zie het maar als een goed teken voor dit moment.
Het is heerlijk om me weer even zo goed te voelen dat ik weer in staat ben om lekker bezig te zijn in huis, te fietsen, wandelen, en af en toe te vergeten dat ik ziek ben. Even geen bergen beklimmen.
Sinds gisteren zitten we in een B&B in Wijk aan Zee. Het is hier fantastisch. De duinen, het strand, de rust. We hebben een al lange wandeling aan het strand gemaakt, en die gaan vast nog meer volgen dit weekend. Je moet overigens maar één kant op kijken als je hier op het strand loopt, want aan de andere kant word je uitzicht vervuild door de industrie. Ik snap niet dat mensen zich druk maken over windmolens in zee, terwijl de industrie met zijn zwarte pijpen en rook de kustlijn vervuild. Die windmolens hebben nog iets sierlijks, bijna surrealistisch.
Dit weekend voelt als een cadeautje in de wetenschap dat we straks een hele andere periode in zullen gaan. Dat maakt dat we deze dagen intens en in dankbaarheid beleven.

Dag voor dag

Tijdens een gesprek met de verpleegkunde deze week hebben we gehoord wat mij de komende tijd nog te wachten staat. Het zal zwaar worden. Als ik er over nadenk zie ik er tegenop. Maar door elke dag niet verder dan die dag te kijken kan ik het van mij af zetten. Het helpt mij om met een vrolijk hart de dagen door te komen en te genieten. Ik weet dat ik het niet alleen hoef te doen, God neemt mij iedere dag weer bij de hand.

‘De geringe last die we tijdelijk te dragen hebben, brengt ons een eeuwige luister, die alles omvat en alles overtreft. Wij richten ons niet op de zichtbare dingen maar op de onzichtbare, want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare eeuwig.’
2 Korinthiërs 4 vers 17-18

Oogst

Wat een heerlijke dagen hebben we achter de rug. Genieten van het mooie weer, terwijl ik aan de pepmiddelen zit, dat kwam goed uit. Lekker in de tuin wat gerommeld, gisteren een rondje gefietst, nu even niet op de hometrainer, maar een echt lekker rondje met de wind om mijn oren. Tijdens mijn fietstocht stuitte ik op een kraam met prachtige pompoenen. De oogst van deze zomer. Ik heb maar even een fietstas vol meegenomen, dat was niet zo moeilijk want er zaten een paar grote bij.
Het herinnert mij aan de oogst die ik nog moet ondergaan. Als ik al die pompoenen en kalebassen zie dan hoop en bid ik dat er bij mij over een paar weken ook genoeg stamcellen geoogst kunnen worden. Nog een paar weken aan mijn conditie werken en opbouwen.
De tulpenbollen die ik heb gekregen hebben ook een plaatsje gekregen in de tuin. Ze gaan nog even een donkere periode in, net als ik, maar als het straks weer lente wordt, dan hoop ik ook weer te herstellen van alle kuren en de transplantatie. Heerlijk om naar uit te kijken! Want dat het lente wordt dat weet ik zeker!

Gedicht

Via de mail kreeg ik dit prachtige gedicht toegestuurd:

Er blijft voor ons een smal
soms bijna onvindbaar pad over,
het pad van iemand
die elk van haar dagen in ontvangst neemt,
alsof het haar laatste is
en die ondanks alles
door haar geloof en verantwoordelijkheid
leeft alsof ze nog een lange toekomst heeft.

– Dietrich Bonhoeffer

Foto

Bovenstaande foto hadden jullie nog te goed. We hebben hem op mijn verjaardag gemaakt. Tot mijn grote frustratie lukte het maar niet om hem er goed op te krijgen. Gisteren ben ik het nog eens gaan proberen en via allerlei omwegen lukt het nu wel, al heeft hij wel aan kwaliteit moeten inboeten.

Wreed

Wanneer ik op de hometrainer zit kijk ik altijd uit op de prachtige groene heuvel voor ons huis. Het was mooi stil weer, de vogels deden flink hun best om wat van zich te laten horen, en de eekhoorn zocht zijn weg in de beukenboom. Ik genoot van alles wat ik zag en hoorde , terwijl ik mezelf in het zweet werkte. Op het grasveld bij de buren zat een nietsvermoedende merel. Toen gebeurde het. Uit het niets verscheen daar ineens een kat en nog voor ik de merel kon waarschuwen had de kat hem te pakken.
Het arme beest, ten prooi gevallen aan de speelzucht van een kat. Al snel liet de kat hem verveeld liggen en ging een eindje verder kijken wat de merel deed. Deze klapperde nog even met zijn vleugels in zijn doodsnood, de kat zag dit als aanleiding om hem nog even als speeltje te gebruiken, maar toen de merel geen weerstand meer bood liet hij hem weer liggen en liep weg.
Wat een wreedheid in de dierenwereld. Dat kan ik nog begrijpen. De dieren gebruiken nu eenmaal hun jachtinstinct.

Wat ik niet begrijp is de wreedheid van mensen elders op de wereld. Zoveel mensen op de vlucht, geen dak boven hun hoofd, laat staan een bed om in te slapen, oude en zieke mensen, kleine kinderen, mensen die hun geliefden kwijt geraakt zijn.
Ik ben ziek, en dat is pittig, maar ik heb alle medische zorg die ik nodig heb, mijn geliefden om mij heen, een dak boven mijn hoofd, een heerlijk bed, en ik kan nog genieten van alle mooie momenten die er zijn.
Ook al moet ik binnenkort de hoogste besneeuwde berg ooit beklimmen, dan nog ben ik in gelukkige omstandigheden.

‘U, Here bent een schild voor mij,
mijn eer, U heft mijn hoofd omhoog’
Psalm 3 vers 4