Worstelen
Afgelopen zondag was het echt nodig. De bloedwaarden van Mieneke waren dermate gedaald dat een transfusie van de bloedplaatsjes nodig was. Deze zorgen voor stolling bij wondjes en zijn dus wel van belang. De zondag kabbelde voor haar wat door, de misselijkheid en moeheid bleven haar belagers. Eten en drinken gaat heel moeizaam, ze krijgt nauwelijks wat binnen. Gelukkig komt er elke dag via het infuus een ontbijt, lunch en diner in haar lichaam. Na een beroerde nacht, waarbij ze veel kramp aan haar schouder en arm had en daardoor slecht sliep waren de bloedwaarden bij meting weer flink gedaald en bleek ze koorts te hebben. Haar HB zit nu op 5, de bloedcellen < 0,1 en de trombos ( bloedplaatjes) op 11. Deze waren gisteren voor transfusie 3 en erna 25, dus het afbraakproces gaat gewoon door. Mieneke ligt nu te slapen, een rood hoofd van de koorts en moe van het gevecht in haar lijf.
Ze heeft mij net nog een tekst gedicteerd voor op een ansichtkaartje voor een jonge vrouw die een kamer naast haar ligt en het zwaar heeft. (Zie ND van maandag rubriek Meeleven) Ze heeft er de tekst bij gezet die boven haar blog staat. Tja, ook tijdens deze worsteling lukt het om mee te leven met een ander ( die ze overigens zelf niet gezien heeft).

Ik houd het aardig vol, maar het is wel pittig om Mieneke zo ziek te zien (worden). Ik weet dat ze ook weer op zal knappen en dat er vele wensen en gebeden opstijgen.

Lieve groet,
Andries