Griep

En dan lig ik opeens weer drie dagen naar dat plafond en nog steeds datzelfde behangetje op onze slaapkamer te kijken, half sluimerend, hoestend en snotterend, geveld door de griep. Het behang wat ik er al lang had af willen halen om vervolgens de hele slaapkamer te refreshen en waarvoor ik al vergevorderde plannen heb. Na 2,5 jaar onverwacht naar deze kamer te zijn verhuisd is er nog steeds niets veranderd, behalve de inhoud van de kledingkasten, die te klein zijn voor al onze kleren en waar we nu elk seizoen onze kleding verwisselen.

Goede voornemens

Ik moet schijnbaar eerst de griep krijgen om weer eens een berichtje op mijn blog te schrijven. Al lange tijd loop ik na te denken over mijn blog. Omdat het goed met mij gaat is er over de ziekte weinig te vertellen, behalve dat de controles elke keer weer goed zijn en mijn bloedwaarden stabiel. Toch voel ik de behoefte (of is het een verslaving?) om te schrijven. Daarom had ik een paar maanden geleden al het voornemen om met het nieuwe jaar ook weer een begin te maken met mijn blog. En zie daar, het jaar is al weer 7 weken oud en er was nog steeds geen nieuw bericht uit mijn brein op mijn blog terecht gekomen. En dat had alles te maken met het doel.

Een nieuw doel

Omdat ik nu niet meer elke keer mijn ziekte als onderwerp heb, zal ik iets anders moeten bedenken om over te schrijven. Dat is leuk, want er zijn tal van onderwerpen. En dat is nu juist ook zo moeilijk, want wat gaat het dan worden. En wie wil dit allemaal lezen?

De meeste patiënten die de ziekte van Kahler hebben en een blog bijhouden hebben ook altijd wat te vertellen. Dat betekent dus dat er ook altijd weer iets gebeurt en dat is meestal niet positief. Want hoe minder er te vertellen valt hoe beter het gaat toch? Nu weet ik natuurlijk niet hoe lang bij mij de Kahler stabiel blijft, maar ik ga er vanuit dat dit nog wel een poosje zo blijft. Dit is overigens niet omdat ik naïef ben, maar heeft alles te maken met hoop en vertrouwen. Maar hoe mooi zou het zijn dat wanneer je net Kahlerpatiënt bent en je zoekt naar positieve verhalen, dat je die ook gewoon kan vinden op het internet. En misschien zijn ze er wel hoor, maar ik heb ze 2,5 jaar geleden niet echt kunnen vinden.

De slogan boven mijn blog  heb ik verandert naar: elke dag een glimlach. Daarmee wil ik mezelf de opdracht meegeven om elke dag weer naar die ene zonnestraal te zoeken die ik waarschijnlijk heel vaak mis. En over die zonnestralen wil ik schrijven. En al schrijvende bedenk ik nu dat ik mijn slogan alweer moet aanpassen: Elke dag een zonnestraal. Hoe mooi is dat, al is die vervelende winter nog zo lang en donker, elke dag mag je toch op zoek zijn naar die ene zonnestraal. Die een glimlach op je lippen brengt, die je verwarmt, die je weer stimuleert, je een nieuw inzicht geeft of…. vul verder maar in. Dat is mijn doel geworden.