Ik ben met je

Toen we maandagochtend ons dagboekje lazen begon deze met: Ik ben met je. Ik ben met je. Ik ben met je. Als klokgelui klonken deze woorden, een voortdurende belofte van Gods nabijheid. Met Zijn nabijheid kunnen we deze strijd weer aangaan.

Het is weer begonnen. Gisteren en vandaag heb ik 2 dagen doorgebracht in het ziekenhuis. (Gelukkig mocht ik wel naar huis om te eten en te slapen.)  Twee dagen van infuus inbrengen, voorspoelen, medicatie erin, naspoelen en dan nog blijven ter observatie. Een nieuwe kuur, dus het is weer even afwachten hoe ik ga reageren. Tot nu gaat het goed en heb ik nog geen noemenswaardige last van bijwerkingen. Wanneer ik thuis kom heb ik erg veel zin om vooral veel te bewegen, want dat uren vastzitten aan het infuus heeft op mij een wat benauwend effect. Je zit toch min of meer vastgebonden, een stukje lopen naar het toilet of een kopje thee halen kan wel, maar ik raak erg snel verward met de slangen van het infuus en voor je het weet trek je iets los.

Beweging

Toen we maandagmiddag vanaf de 7e etage weer naar beneden gingen drukte Andries al op de knop van de lift om deze naar boven te halen, maar ik was al halverwege de eerste trap: “Ik neem de trap hoor, even in beweging komen!”, waarna Andries me mopperend  en verontwaardigd achterna liep: “Je hebt net een chemo in je lijf laten lopen!”  En vanmiddag ben ik na thuiskomst gelijk op de fiets gestapt, de dexamethason (een prednison) van gisteren begon zijn werk te doen, ik zat met rooie konen, mijn hele gezicht gloeide alsof ik uren te lang in de zon had gezeten, dus ik wilde lekker even de herfstwind langs mijn gezicht voelen. Voor deze week zijn de bezoeken aan het ziekenhuis weer even klaar. De medicatie thuis gaat gewoon door: antibiotica, virusremmers, bloedverdunner en de lenalidomide. Vooral die laatste is even afwachten of ik daar niet te veel bijwerkingen van ga krijgen.

Gesprekken tijdens het wandelen

Nog net voor het donker worden kwam Andries vanmiddag thuis en hebben we nog even ons rondje Valleikanaal gedaan. We hadden het er over hoe anders je er in staat wanneer je voor de 2e keer het hele traject weer in moet. De schok van de eerste keer is er niet, we wisten dat het er weer een keer aan zat te komen. Al is de teleurstelling groot dat het best wel snel is. Maar toen we de laatste controles al hoorden dat er weer activiteit van de Kahler te bespeuren was ben je toch al bezig om je mentaal voor te bereiden op weer een nieuwe behandeling en als het dan toch moet: dan maar gelijk. Ik zit heel erg met het idee: oké, dit fixen we wel weer ‘even’, over een half jaar is het weer achter de rug en ga ik weer opbouwen. Ik wil me er niet te veel door laten beheersen en probeer zo lang mogelijk een ‘normaal’ leven te leiden. In het ziekenhuis zit ik met mijn laptop op schoot te werken en donderdag hoop ik gewoon een poosje naar mijn werk te gaan. En daarnaast lekker in huis bezig, boodschapjes doen, in de tuin werken, enz… en als het even kan: samen er op uit. Voor Andries is het wat lastiger, de vorige keer kreeg hij vanaf het begin tot het eind zonder meer zorgverlof, maar door wat veranderingen op het werk zit dat er nu niet in. Hij moet nu zelf kijken hoe hij alles plant wanneer hij mee wil naar het ziekenhuis: een vrije dag opnemen, in de vrije tijd wat meer werken. Dat voelt voor hem nog niet goed. Ook al zeg ik dat het echt niet nodig is dat hij meegaat naar het ziekenhuis, ik ben toch ook aan het werk, of heb genoeg te lezen, of Anne gaat mee zoals vandaag, maar dat vind hij best lastig.

Loslaten en elke dag in de hand van de Heer leggen: ‘Alleen Ik weet wat er vandaag met je gaat gebeuren. Ik heb de gebeurtenissen samengesteld die je zult tegenkomen. Als je niet goed genoeg bent toegerust voor de reis zul je de moed verliezen en opgeven. Ontspan je met Mij, terwijl Ik je erop voorbereid. (Sarah Young: Dichtbij Jezus)

Mieneke