En dan is het daar toch opeens, uit totaal onverwachte hoek. Als een duveltje uit een doosje kwam het ineens tevoorschijn. Mijn vorige blog was nog maar amper gepubliceerd. Het lijkt wel een soort wraak op mijn positieve toon. Ik had met van alles rekening gehouden, maar deze had ik even niet aan zien komen. Misselijkheid, vermoeidheid, dat soort dingen, die had ik gedacht te moeten handelen. En ja, natuurlijk had ik wel gelezen wat alle mogelijke bijwerkingen zijn, maar dat zijn zulke enorme lijsten, dat je toch uit gaat van het meest gangbare. Maar dan deze:

Wakker worden als een rode tomaat, de huid in mijn gezicht, borst en rug helemaal gezwollen, vuurrood en gloeierig. In de loop van de dagen heeft het zich uitgebreid naar mijn armen en benen. Elke dag hoop ik dat het minder wordt, maar het tegengestelde is waar. Op liefdevol aandringen van mijn lieve schoonzus Judith vandaag dan toch maar even een belletje naar het ziekenhuis. Niet veel later wordt ik teruggebeld: of ik toch maar even naar de eerste hulp wilde komen. Na allerlei onderzoekjes, veel vragen, veel wachten is het nog steeds niet duidelijk waar de uitslag vandaan komt. In ieder geval stoppen met alle medicatie. Ik krijg een middel (weer de naam kwijt 😏) tegen de allergie, wat direct resultaat zou moeten geven. Daar word ik erg slaperig van, en vervolgens breng ik de wachttijd suffend en halfslapend door, terwijl Andries druk aan het appen en bellen is. Als de arts weer komt is het in ieder geval duidelijk dat er geen infecties zijn die de uitslag veroorzaken. En dan komt hij met de mededeling dat ik een nachtje moet blijven omdat nog niet duidelijk is waar de uitslag wel vandaan komt. Op dat moment verbaasde mij dat al niet meer, maar als het dan gezegd wordt is het toch even een tegenvaller!

Zondagavond

En nu lig ik weer op de welbekende afdeling B5. Andries is snel naar huis gereden om wat spullen te halen en mijn eten, wat Anne thuis al had klaargemaakt, en ondertussen probeer ik me wat te vermaken in mijn ziekenhuisbed. Stom genoeg had ik niets meegenomen toen we redelijk hals over kop naar het ziekenhuis gingen, met de naïeve gedachte dat we vast weer zo terug zouden zijn. Nu is het morgen afwachten wat er gaat gebeuren. Toch verder gaan met de kuur of niet? Als de allergie een reactie op de kuur is dan moet er gekeken worden of de kuur doorgezet kan worden of niet. En zo niet, wat wordt het dan? Best spannend allemaal, en dan nog ons uitje dinsdag: kan die wel of niet doorgaan?

Maandagmorgen

Goed geslapen vannacht. Dit kwam waarschijnlijk door de medicatie. Helaas is de uitslag nog niet echt afgenomen. Intussen ziet mijn huid er deels uit of het enorm verbrand is door de zon, en begint het flink uit te drogen. Mijn armen en benen zitten onder de rode vlekken. Vandaag wordt een spannende dag ….we blijven vooruit kijken naar de Gids die ons voorgaat, stap voor stap.

‘Steeds houd ik de Heer voor ogen, met Hem aan mijn zijde wankel ik niet.’  Psalm 16:8