Strand

Tot mijn schrik zag ik dat het al 4 dagen geleden is dat ik iets op mijn blog heb geschreven. Zie het maar als een goed teken voor dit moment.
Het is heerlijk om me weer even zo goed te voelen dat ik weer in staat ben om lekker bezig te zijn in huis, te fietsen, wandelen, en af en toe te vergeten dat ik ziek ben. Even geen bergen beklimmen.
Sinds gisteren zitten we in een B&B in Wijk aan Zee. Het is hier fantastisch. De duinen, het strand, de rust. We hebben een al lange wandeling aan het strand gemaakt, en die gaan vast nog meer volgen dit weekend. Je moet overigens maar één kant op kijken als je hier op het strand loopt, want aan de andere kant word je uitzicht vervuild door de industrie. Ik snap niet dat mensen zich druk maken over windmolens in zee, terwijl de industrie met zijn zwarte pijpen en rook de kustlijn vervuild. Die windmolens hebben nog iets sierlijks, bijna surrealistisch.
Dit weekend voelt als een cadeautje in de wetenschap dat we straks een hele andere periode in zullen gaan. Dat maakt dat we deze dagen intens en in dankbaarheid beleven.

Dag voor dag

Tijdens een gesprek met de verpleegkunde deze week hebben we gehoord wat mij de komende tijd nog te wachten staat. Het zal zwaar worden. Als ik er over nadenk zie ik er tegenop. Maar door elke dag niet verder dan die dag te kijken kan ik het van mij af zetten. Het helpt mij om met een vrolijk hart de dagen door te komen en te genieten. Ik weet dat ik het niet alleen hoef te doen, God neemt mij iedere dag weer bij de hand.

‘De geringe last die we tijdelijk te dragen hebben, brengt ons een eeuwige luister, die alles omvat en alles overtreft. Wij richten ons niet op de zichtbare dingen maar op de onzichtbare, want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare eeuwig.’
2 Korinthiërs 4 vers 17-18