De laatste berg
Er doemt een hoge berg voor mij op. Ik word er naar toe getrokken, of ik nu wil of niet. Af en toe waag ik mij een blik op deze berg en zie de kronkelpaden naar boven verdwijnen tot ze uit mijn zicht zijn. Nog een kleine week en dan zal ik mijn eerste schreden zetten op de laatste berg die nog beklommen moet worden. Voor die tijd probeer ik nog te genieten van de ‘gewone’ dingen. Toch kan ik niet voorkomen dat hierover steeds meer een schaduw komt te vallen hoe dichter ik de berg nader.
Ik blijf me richten op de zonnestralen die er zijn.
Vanmorgen (half november!) hebben we zelfs buiten in de zon tijdens een wandeling taart zitten eten! De berg was even uit het zicht en vergeten… Met dank aan twee vriendinnen die me gezellig meegevraagd hebben!
Seizoenen
Ik lees regelmatig de reacties terug die op mijn blog verschijnen, enorm bemoedigend, zo ook vanavond. Zo vond ik je opmerking, lieve zus Rian, waarin je opmerkt dat mijn ziektebeloop gelijk opgaat met de seizoenen zo mooi. Om mij heen zie ik de bomen steeds kaler worden, net als ik. De donkerste tijd van het jaar breekt aan, dit is ook de tijd die ik in het ziekenhuis zal doorbrengen. Ik heb altijd gezegd dat ik in deze periode van het jaar het liefst een ‘winterslaap’ zou willen houden, het lijkt er op dat het dit jaar gaat gebeuren. Al vrees ik dat het geen lekker slapen wordt…
Maar daarna wordt het weer lente, de bomen en struiken krijgen weer blad, en mijn haar zal weer groeien!
TEAM
Samen bereik je meer, TEAM: Together Each one Achieves More.
Ik vond het zo mooi Maarten dat je dit in een reactie citeerde. Weer zo één voor op een bordje. Samen met mijn hemelse Vader bereid ik me voor op de laatste beklimming met steeds weer hetzelfde gebed:
Lord help me to remember that nothing is going to happen today that you and I can’t handle.
Samen… En een hele schare familie en vrienden langs de kant.
Blogberichten 
Lieve Mieneke,
na een lange voorbereiding dan inderdaad de transplantatie steeds dichter in het zicht.
Dat je tegen de komende periode opziet is erg begrijpelijk. Voor ons als familie groeien we ook naar dat moment toe. We hebben met je meegeklommen en je als sherpa’s geprobeerd bij te staan. Gelukkig ging en gaat de Expeditieleider voorop en hoeven we alleen te volgen!
Er komt ook een moment van (gedwongen) rust voor jou. Terwijl jij, straks in het ziekenhuis bent, zeg maar op de maan zit, gaat het leven buiten het ziekenhuis op de planeet aarde gewoon door.
We gaan naar school, werk, sport en kerk. We begeven ons in het verkeer, maken ons druk om van alles wat zo onbelangrijk is…. en jij zal dan op je kamer merken wat de chemische aanval met je doet. Wij zullen ook niet voelen hoe je lichaam na het bombardement weer in de wederopbouwfase zal komen om uiteindelijk herbouwd weer sterk verder te gaan.
Je lichaam krijgt het zwaar te verduren, maar ik ben er zeker van dat je geest, die veerkracht blijft vertonen, waaraan al zoveel volgers zich hebben opgetrokken. Ook voor mij ben je meer gaan betekenen dan ooit en ik besef dat ik heel veel van je hou. De familieband is door je moedige en gelovige houding bijzonder verdiept!
Ik, hoop in de komende tijd, nog veel voor jullie te kunnen betekenen en samen met Judith, Ruth en Lise bid ik je de kracht en liefde van Jezus toe, die ons allen voorgaat door bergen en dalen.
‘U bent het stralende licht
aan de top van de berg,
maar ook
de schittering van het vonkje in het dal.”
Liefs, Wilko
LikeLike