Worsteling

Op de valreep van donderdag op vrijdag nog even een stukje. Ik kom net terug uit het ziekenhuis. Ik heb Mieneke toegedekt en we hebben samen gebeden om kracht voor haar, ons gezin en de mensen om ons heen en zegen op de behandeling. In plaats dat Mieneke zich beter gaat voelen, voelt zich zich alleen maar minder. Ze lijkt echt op haar reserves te zitten en heeft op dit moment veel pijn aan haar benen, borst, buik en arm. Waarschijnlijk door het overgeven, het vele liggen, weinig lichaamsbeweging en het weinige eten en drinken dat ze binnen krijgt. Het is naar om dit te zien en mee te maken, het grijpt mij erg aan. Het lukt wel om door te gaan, het moet ook, er is nu geen andere optie. Morgenochtend is spannend, ze zou naar huis mogen werd afgelopen woensdag gezegd, mits de bloedwaarden zijn gestegen. Maar ja, al zijn ze gestegen, is het dan verstandig?! Daar zullen we morgen goed over moeten doorpraten met de arts, lijkt me.
Het is lastig om iedere keer positief te zijn, lukt ook niet elke dag, moet ik eerlijk bekennen. Nou, dit was dan zo’n dag. Morgen zien we weer verder, ik hoop dat Mieneke wat tot rust komt en wie weet ziet het er morgen weer heel anders uit, de hoop blijft, dat vertrouwen is er!

Lieve groet,
Andries