Dankbaar

En dan zijn we ineens alweer 2,5 maand verder en lijkt de periode achter mij een wat onwerkelijke periode te worden. Maar zaterdag werd ik weer met de harde feiten van mijn ziekte geconfronteerd. We waren samen naar een landelijke dag van de patiëntenvereniging van Hematon (ziekte van Kahler en ziekte van Waldeström). De ontwikkelingen in de zoektocht naar steeds betere behandelmethoden zijn hoopgevend, maar nemen veel tijd in beslag. Ik hoop en bid dat ik die tijd nog krijg. Het gesprek met lotgenoten was goed maar regelmatig confronterend. Heel bijzonder vond ik het om te ontdekken dat de mensen in mijn gespreksgroep op één na allemaal christenen waren, en we herkenning vonden in de manier waarop we met de ziekte omgaan en elkaar ook konden bemoedigen. Na verschillende verhalen  ben ik dankbaar dat de behandelingen goed zijn aangeslagen, ik me nu alweer aardig goed voel en weer van alles kan doen en geen erge pijnklachten heb. De energie komt terug en ik hoop binnenkort met revalidatie te kunnen beginnen om mijn conditie weer op pijl te brengen en wat spierkracht terug te krijgen. Maar vrijdag eerst een week op vakantie, waar ik mijn stijve spieren en gewrichten kan laven in de zon! 

Donatie

Donderdag heb ik met Anne een bezoek aan de kapper gebracht. Mijn haar was nog te kort om geknipt te worden, maar dat van Anne was wel aan een knipbeurt toe! Ze heeft haar haar opgespaard om te kunnen doneren. Er is 36 centimeter afgeknipt, dit gaat naar Stichting Haarwensen. We hadden een afspraak gemaakt: wanneer ik weer voldoende haar had om zonder sjaal of pruik me in het openbaar te vertonen, zou zij het af laten knippen. Op de foto’s het resultaat!