De afgelopen week en vooral het weekend waren pittig voor Mieneke. De waarden van het bloed waren tot bijna het nulpunt gedaald wat zondag resulteerde in een transfusie met een zak trombosyten (van 7 verschillende donoren), dat zijn de bloedplaatjes, nodig voor het stollen van het bloed bijvoorbeeld. Dat dit niet goed werkte had Mieneke al gemerkt, want ze was die zondagochtend al wakker geworden met bebloede lippen en tanden, ze voelde zich een soort vampier. Vanochtend (maandag) werd ze rillend van de koorts wakker en toen trad ook direct het daarvoor bestemde protocol in werking, dus een uitgebreide controle en een fotoshoot. De koorts is inmiddels dankzij wat medicatie gestopt en ze wordt goed in de gaten gehouden. Het hoort allemaal bij het proces van afbraak en wederopbouw. Er wordt geklommen en afgedaald en elke dag is weer een verrassing. We werden zaterdag ook opgeschrikt door het overlijden van een neef van Mieneke, Jan Roose uit Ermelo, slechts 49 jaar mocht hij worden. Hij heeft de strijd tegen kanker niet gewonnen, aangrijpend nieuws ook al kenden wij hem niet echt goed. We zijn in gedachten bij zijn vrouw, dochter en familie. Frappant was dat hij juist een aantal weken geleden nog een reactie via Facebook gaf op het blog van Mieneke. Hij schreef: ‘ik lees af en toe je blog, petje af voor hoe je erin staat. Ondanks alles blijf je zo positief, daar kan ik nog wat van leren. Ik herken ook dingen die je beschrijft, ook al is mijn situatie menselijker wijs gesproken negatiever’. Hij wenste Mieneke sterkte en kracht toe. Mieneke heeft hem ook kracht kunnen toewensen. Tja, lotgenoten die elkaar begrijpen zonder veel te zeggen of elkaar te kennen. Wat is het toch een vreselijke ziekte. Gelukkig doet God nog wonderen en die zitten niet alleen in het genezen, maar ook in het geven van rust en vrede diep van binnen. In verdriet zijn onze tranen een gebed, Heer hoor ons lied.

liefdevolle groet,

Andries