Vandaag was weer zo’n dag dat Mieneke moe en verzwakt wakker werd. De koorts had een hoogte van 41 graden bereikt en had haar aardig uit haar slaap gehouden. Nadat ze moed verzameld had en los gekoppeld was van haar infuuspompen, heeft ze met wat hulp van mij op het gemakje gedoucht. Amper weer op bed stond de geestelijk verzorger van het ziekenhuis voor de deur om eens te praten over het mentale stuk. Fijn die zorg en een goed gesprek. Kort daarna werd ze door 2 laboranten geprikt voor het afnemen van wat bloedkweken. Ondertussen stonden er 2 verpleegkundigen te wachten op de gang om haar mee te nemen voor het maken van een CT Scan. Dus met bed en al die kant op 5 etages naar beneden. Nadat dit gebeurd was en ze zich net weer wat in bed installeerde werd ze gevraagd voor een echo, dus weer met bed en al naar beneden. Na een half uurtje weer terug op de kamer. Daar kwam de ergo therapeut binnen, ze kwam al snel tot de conclusie dat het oefenen met de arm wat teveel gevraagd was. Nadat zij verdwenen was kwam de neuroloog binnen. Even doornemen wat er zoal is onderzocht, ze deelt mee dat geen van de testen en onderzoeken iets hebben opgeleverd, nou ja, er is van alles mee uitgesloten, maar wat is dan de oorzaak van de klachten? Lang tijd om na te denken is er niet, want Mieneke wordt opgeroepen voor een bezoekje aan de KNO arts. In het overleg met de neuroloog heb ik namelijk opgemerkt dat mij opvalt dat Mieneke haar gehoor minder is geworden. Dit keer in de rolstoel naar etage 2 naar de KNO arts, we hoeven gelukkig niet lang te wachten. De arts constateert een flinke prop in Mieneke’s linker oor. Nadat hij deze heeft verwijderd verteld hij dat hij een beginnende oorontsteking vermoed, omdat er ook bloed op de trommelvlies zit en vocht erachter. Weer terug op de kamer krijgen we te horen dat de neuroloog in aantocht is voor een ruggenpunctie, de tweede in 1 week tijd. Na 3 keer prikken, het blijkt een lastig klusje, is er voldoende hersenvocht afgenomen voor onderzoek, nu maar afwachten….

Rond 17:30 uur komt de hematoloog en de neuroloog met de verpleegkundige binnen, het is menens. Er wordt verteld dat er nieuws is uit het onderzoek van de punctie. Er is een bacterie gevonden in het centraal zenuwstelsel. Dit heeft tot gevolg dat er bij Mieneke hersenvliesontsteking is ontstaan. Dat is geen goed bericht, we zijn er erg van geschrokken, het is wat teveel van het goede of beter gezegd slechte. Het verklaard nu wel de erg hoge koorts van de afgelopen 4 dagen en het belabberde gevoel en zwakke toestand van Mieneke.  Er wordt nu grof ingezet op het bestrijden van de ontsteking met een extreem hoge dosering antibiotica (de woorden van de hematoloog) en het ietwat door Mieneke gehate middel Dexamethason. Dat middel heeft ze de voorgaande maanden al veel moeten innemen, het maakte haar heel onrustig en hield haar o.a. veel uit haar slaap. Maar goed, het kan allemaal bijdragen tot verbetering en vermindering van mogelijk blijvende schade. De komende 2 weken zal ze hiervoor intensief behandeld worden, helaas moet dat in het ziekenhuis, dus de koffer kan nog even uitgepakt blijven. Wat een tegenvaller…, maar we houden moed.

Dank lieve familie, vrienden, collega’s, buurtjes en vele anderen. Jullie meeleven, gebeden en gedachten middels kaartjes, Whatsappjes, faceboekberichten, mailtjes enz, zijn ons tot steun en geven ons de power om vol te houden.

We blijven onze handen vouwen in het vertrouwen dat onze Hemelse Vader met ons meegaat en over ons waakt. Het is voor ons de uitdaging om daarin geduldig te blijven, wat overigens niet altijd meevalt.

Warme groet,  Andries